Tienerromans zijn op verschillende manieren gebracht naar
het witte doek. Zo leefden we allemaal mee toen we Hermelien en Ron voor elkaar
zagen vallen in Harry Potter en braakten we (bijna) allemaal toen Bella trouwde
met Edward. Maar nadat Twilight, Harry PEn zo verscheen The
Hunger Games op het toneel. Gebaseerd op het fantastische boek van schrijfster
Suzanne Collins, The Hunger Games vertelt het verhaal van Katniss Everdeen die
in een soort Battle Royale moet zien te overleven. De eerste film was naar mijn
mening oké. Het concept en de wereld was erg goed uitgewerkt maar het verhaal
was hier en daar een tikje te serieus en de camera stond nog erger te trillen
dan Micheal J. Fox tijdens een ruimtelancering. Ik moet hierbij zeggen dat ik
het tweede en derde boek op het moment van schrijven nog niet heb gelezen. Desondanks
overtreft Catching Fire het eerste deel in werkelijk ieder opzicht.
Catching Fire vervolgt het verhaal van Katniss en Peeta die
na hun overwinning van The Hunger Games op een tour gaan langs alle districten
van het continent Panem. Maar er is iets veranderd sinds de gebeurtenissen in
de vorige Hunger Games. Wat het verhaal in Catching Fire naar mijn mening beter
maakt dan het eerste deel is dat het eindelijk wat laat zien van de wereld die
Suzanne Collins heeft geschapen in haar boeken. Met name heb ik het hier over
de politieke invloeden in het verhaal. Het is niet simpel één schurk tegenover onze
hoofdpersoon maar het is het politieke systeem en de gevestigde orde tegenover
onze heldin. Katniss haar karakter komt ook eindelijk op gang. Niet langer
vertoont ze af en toe een emotie en is ze voor de rest arrogant en wantrouwig
maar ze komt los en Jennifer Lawrence laat hier echt zien dat ze een andere
actrice is dan hoe we haar zagen in het originele deel. Hetzelfde geld voor de
rest van de cast. Woody Harrelson keert terug als de mentor Haymitch en levert goed
getimede humor en maakt het verhaal duidelijk aan het publiek. Donald
Sutherland als President Snow is een goede antagonist. We zagen hem al eerder
in de vorige film, maar hier heeft hij een veel duidelijker karakter en zien we
hoe meedogenloos hij wel niet is. Maar het karakter wat de show steelt is
Stanley Tucci als Caesar Flickerman. Ik
heb zelden zoveel energie op het scherm gezien als Michael Sheen als Zuse in
TRON: Legacy. Met een constante glimlach van jewelste waar zelfs Gordon jaloers
op zou zijn is hij mijn persoonlijke held in deze films en ik heb elke scène
waar hij in zat met een grote glimlach bewonderd. Natuurlijk moeten er in een
tweede deel een hoop nieuwe karakters worden geïntroduceerd en vooral bij de
nieuwe tributes is dit te zien. Een aantal nieuwe en diepgaande karakters
worden getoond en ik hoop dat we meer van hen te zien krijgen in de volgende
delen van deze filmserie.
Filmtechnisch is deze film lichtjaren vooruit op The Hunger
games. Vanaf het eerste shot zien we hoe de film beter in elkaar is gezet dan
de vorige. De camera staat eindelijk stil en we krijgen de tijd om de wereld
tot ons te nemen in strakke shots en goed gefilmde scènes. De film is goed
geschoten met eindelijk special effects die niet er uit zagen alsof ze uit
gekopieerd waren uit Evil Dead. De special effects zien er duidelijk en soms
zelfs realistisch uit. Daarnaast is de film erg gevarieerd. Het origineel was
erg eentonig met het simpele district 12, het capitool en de arena. Hier zien
we verschillende districten, een nieuwe arena en krijgen we een veel
duidelijker beeld van het capitool. Ja, iedereen draagt nog steeds de
overgebleven kleding van Lady Gaga maar de production design is onvergetelijk.
Ieder karakter ziet er nog unieker uit dan de vorige en het blijft leuk om te
zien hoe gekker de een nog gekleed is dan de ander. De film geeft ons hierdoor
een prachtig beeld van de wereld die Suzanne Collins heeft geschapen. De districten zijn uniek en herkenbaar, de karakters zijn uniek en de meesten hebben
een duidelijke persoonlijkheid. Ook de actie is zeker verbeterd. We krijgen
eindelijk een paar goede kills te zien die ontbraken in The Hunger Games.
Daarnaast zijn ook hier weer een paar goede jumpscares die je constant op de
hoede houden (Herinnert iemand zich nog de honden uit deel één? )
Ondanks de immense verbeteringen zijn er ook hier en daar
een paar dingen die niet goed uitpakken. Soms neemt de film zichzelf te serieus
waardoor de meeste dialoog komisch overkomt. Op het moment dat Katniss wakker
schrikt en aan Peeta verteld dat ze een nachtmerrie had reageert hij puur en
alleen met de woorden: “I have them too…. , Goodnight”. Het breekt de spanning
en de serieuze toon die de film wil
neerzetten. Ik heb op sommige serieuze momenten in de film echt hardop gelachen
omdat de tekst niet serieus is te nemen in deze scènes. Daarnaast zijn er nog
steeds karakters in de film die absoluut niets toevoegen aan het verhaal. Het
is begrijpelijk datmet 24 tributes er
een aantal zijn die wegvallen tussen de rest. Maar het is jammer aangezien
sommige karakters wel diepgang krijgen en er vervolgens niets mee doen. Het laatste
kritiekpuntje is het einde van de film. Ik ga niets spoilen hier maar de film
eindigt op een cliffhanger die voor mij ondragelijk is. Zeker met de gedachte
in het achterhoofd dat het derde deel “Mockingjay” in twee delen zal worden
gesplitst en deze trilogie pas zal worden afgesloten in 2015. Weer een goedkope
truc van uitgevers om ervoor te zorgen dat ze twee keer ons geld zullen
ontvangen. Maar als de films net zo goed worden als dit deel dan hoor je mij
niet klagen.
Al met al is Catching Fire een prima opvolger voor The
Hunger Games. Er staat meer op het spel, we krijgen meer te zien wat de impact
was van de acties van Katniss en de film staat op een technisch standpunt hoger
dan het origineel. Dit was alles wat ik had kunnen vragen van een vervolg. Met
een ongelofelijk sterke cliffhanger kijk ik met hoge verwachtingen uit naar het
volgende deel in deze steeds beter wordende trilogie!
The Hunger Games: Catching Fire krijgt een 8,3
/ 10. Het is zelden dat een vervolg het origineel
overtreft op zoveel punten. Voor fans van de boeken en voor ieder die deel één
heeft gezien is dit zeker een film die ik dubbel en dwars zou aanraden.
DFTBA!
Willem Hilhorst
Willem Hilhorst