Mandela, Long walk to freedom: Een inspirerende film over één van de grootste helden van onze tijd.

Toen twee geleden het nieuws brak dat Nelson Mandela was overleden zat zijn familie in de zaal voor de première van deze film. De film werd stopgezet en er werd gerouwd om het verlies van deze held. De hele tijd terwijl ik deze film zat te bekijken vroeg ik mij af waar de film was gestopt. Tijdens welk deel van zijn leven moest de familie te horen krijgen dat Mandela was overleden? Het is misschien een beetje een duistere gedachte maar desondanks kon ik deze niet van mij afschudden terwijl ik keek naar het leven van misschien wel de grootste vrijheidsvechter van onze tijd. Deze film moest dé Mandela film worden. Hij werd gesponsord door de Nelson Mandela Foundation en was een aantal jaren in productie. Idris Elba weigerde zelfs om de rol van Mandela op zich te nemen omdat hij het niet aandurfde om hem te vertolken op het witte doek. Gelukkig stemde hij uiteindelijk in en wat we hebben gekregen is inderdaad misschien wel dé Mandela film die men wilde dat het zou worden.

Het verhaal van Mandela: Long Walk To Freedom is gebaseerd op de autobiografie van Nelson Mandela. We krijgen (bijna) het hele leven te zien van Nelson Mandela. Van zijn jeugd tot aan zijn loopbaan als eerste democratische president van Zuid-Afrika. Het verhaal voelt levensecht en dat is uiteraard ook de bedoeling. We zien Mandela opgroeien. Hoe hij eerst niets te maken wil hebben met het bestrijden van de apartheid in Zuid-Afrika tot dat hij actief actie onderneemt tegen het regime. Een paar van de hoogtepunten uit de film zijn onder andere de speeche van Mandela in het hooggerechtshof in Zuid-Afrika, zijn gevangenschap op Robbeneiland en zijn inauguratie als president. Daarnaast krijgen we wel een duidelijk beeld van wie hij was buiten zijn actieve politieke leven om. Zo was hij echt een player eerste klas. Hij is drie keer getrouwd , hoewel we maar twee van zijn vrouwen zien in deze film, en Mandela had een rumoerig uitgaansleven. De opbouw van de film is wel een beetje misplaatst soms. Zo blijven we redelijk lang hangen in de vroege jaren van Mandela voordat we bij de echt interessante punten van zijn leven komen. Natuurlijk is er zoveel te vertellen over het leven van Mandela dat je niet weet wat je allemaal moet laten zien. Maar sommige dingen hadden echt niet zo langdradig moeten zijn. De dramatiek tussen Nelson en zijn familie is één van de kernen van de film. We zien waarom hij een slechte band heeft met zijn eerste vrouw en waarom ze uit elkaar gaan. En het lot herhaalt zich. We zien hoe druk hij bezig is met het regelen van vrijheid in zijn eigen land dat hij zijn familie en de band met zijn (tweede) vrouw verwaarloosd. Eigenlijk is het een tragisch verhaal maar omdat de andere kern zo gefocust is op het strijden voor vrijheid is de balans goed verdeelt tussen beide en blijf je toch achter met een positief beeld van Mandela.

Het acteerwerk mag ook zeker niet achterwege worden gelaten. Vooral Idris Elba die de ongelofelijke rol van Mandela op zich moet nemen is goed en strak neergezet. Hij lijkt misschien niet heel erg op Mandela, wat we zeker zien naarmate de film vordert en de special effects er echt raar uit zien op Idris Elba om hem ouder te maken. Maar we zien het door de vingers omdat het acteerwerk zo strak is. We groeien op met Mandela en zien wat hem zo Anders maakt dan de meeste vrijheidsstrijders die niet een overeenkomst willen sluiten. Zijn beheerstheid en zijn kalmte maakt hem aansprakelijk en geeft hem aanzien. Zowel bij de blanke als de zwarte bevolking in Zuid-Afrika. Idris Elba is niet de enige die sterk speelt in de film. Hoewel het bij mij even duurde kon ik uiteindelijk Naomie Harris erg waarderen als Winnie Mandela. Je ziet waar de breuk begint te ontstaan in hun relatie en ideologieën. En deze dramatiek blijft centraal staan voor de rest van de film. De overige acteurs brengen ook hun beste beentje naar voren maar vallen weg tegen Idris Elba en Naomie Harris.

Hoewel het acteerwerk sterk is en de film goed in elkaar steekt zijn er hier en daar toch een paar puntjes van kritiek. Zo zijn de make up en special effecten lang niet altijd even goed. Met de special effects valt het wel mee aangezien ze niet vaak worden gebruikt. De make-up van Idris Elba daarentegen is een doorn in het oog. Vanaf het moment dat Mandela vast zit op Robbeneiland zien we hem langzaam ouder worden tussen de shots. Maar dit wordt gedaan door middel van make-up om Elba ouder te laten lijken. De make-up ziet er nep uit en hierdoor voelt de film niet meer geloofwaardig aan. We zien niet langer Mandela maar een acteur die de rol van Mandela speelt. Een ander punt van kritiek is dat de pacing soms echt niet mee werkt. De film voelt in stukjes opgedeeld en propvol. We krijgen lang niet alle tijd om alles te waarderen uit het leven van Mandela. En hoewel hij een groot aantal dingen heeft gedaan houd de film abrupt op en krijgen we niet een epiloog waar ik stiekem wel op hoopte. En als laatste puntje was er iemand waar ik graag meer diepgang van zou willen hebben gezien. Dit was de bewaker van Mandela tijdens zijn verblijf op Robbeneiland. En hij krijgt wel iets van een karakter. Hij begint boos en naarmate de jaren vorderen begint hij Mandela steeds meer te respecteren en wederzijds. Dit was een prachtig verhaal over de tijd dat Mandela vast zat op Robbeneiland. Maar het was in de film erg subtiel uitgewerkt en had voor mijn part meer aandacht mogen krijgen. Zijn 28 jaar in de gevangenis had hierdoor een stuk levendiger en uitgebreider kunnen aanvoelen.

Mandela: Long Walk To Freedom is dé definitive Mandela film. Het laat het grootste deel van het leven van Mandela zien en we groeien samen met hem op als kijker. We zien hem strijden voor de vrijheid in eigen land op zijn eigen manier. En hoewel veel groepen en bewegingen het niet met hem eens waren wist Mandela ze te overtuigen om tot een democratische oplossing te komen. En het mooie is dat dit verhaal volledig berust is op de eigen autobiografie van Nelson Mandela zelf. Het is een feel good film die je hoop geeft voor de toekomst. De droom van Mandela mag dan misschien nog steeds niet zijn uitgekomen maar deze film inspireert misschien mensen om meer te weten te komen over hem en zijn voorbeeld te volgen. Om toch zo de droom van Mandela te laten uitkomen in de toekomst.

Mandela: Long Walk To Freedom krijgt een 7,6 / 10. Dit is dé definitieve film over het leven van Mandela en laat je achter met een feel good gevoel waardoor je je geïnspireerd voelt om zelf te gaan strijden voor vrijheid. Mandela kan trots zijn op het eindresultaat van dit jarenlange project.

DFTBA!

Willem Hilhorst

47 Ronin, Een tegenvallend Amerikaans samoerai spektakel

De Japanse cultuur is er een die zijn weerga niet kent. Van klassieke mythologie tot moderne technologie , Japan heeft wat voor iedereen. Het is een land dat gebouwd is op mythen en legenden. Deze verhalen zijn eeuwenoud en de thema’s van eer, wraak, trouw en vriendschap staan nog steeds centraal in de Japanse cultuur. Helaas neemt de film 47 Ronin hier niets van mee. Het is een Japanse mythe verteld door de ogen van een Amerikaan en dat zien we duidelijk terug. De film mist op bijna alle fronten dat wat de Japanse mythen zo geweldig maakt. Met verwaarloosde special effects, oninteressante karakters en verhaal dat zo cliché is uitgewerkt als het maar kan is 47 Ronin de grootste teleurstelling van het jaar.

Het verhaal van de 47 Ronin is een complexe wanorde waarbij meerdere verhaallijnen door elkaar lopen. Zo is er de hoofdpersoon Kai, gespeeld door Keanu Reeves, die als kind wordt aangetroffen in de bossen door en groep samoerai. Hij wordt gezien als een kind van de demonen maar de heerser van de provincie besluit hem niet te vermoorden en neemt hem mee terug naar de provincie. Voor de rest van het verhaal kan je bingo spelen met de clichés. Een slechte heerser uit het rivaliserende koninkrijk? Check! Een prinses die tegen haar wil in wordt meegenomen door deze tiran? Check! Een heks die de slechte heerser helpt bij zijn plannen? Check! Een groep strijders die samen in opstand komen tegen de heerser? Check! Een groep demonen die zwaarden geven aan de groep strijders nadat ze een test hebben doorstaan? Check! Een op hol geslagen beest dat uit het niets verschijnt en verder nooit meer wordt genoemd? Wacht wat? Waar sloeg die scène in hemelsnaam op? De hele film is voorspelbaar en als de film eindelijk probeert met een epische conclusie af te sluiten valt deze in het niets door de cliché bom waarmee de film afsluit. Het is jammer om te zien aangezien deze hele film zoveel potentie had. Japan, Samoerai, Mythen en Demonen. Er waren zoveel dingen die ze hadden kunnen doen om dit verhaal interessanter te maken maar wat volgde was 2,5 uur lang cliché na cliché.

En dan zijn er de karakters. Ik ga proberen het woord cliché niet té vaak te gebruiken. Maar wauw, ze waren allemaal cliché. Er is onze hoofdpersoon die niet wordt geaccepteerd door de grote groep. Er is de leider die in het begin een hekel heeft aan de hoofdpersoon en uiteindelijk hem als één van hen ziet. Keanu Reeves brengt niet zijn repertoire naar deze film. Hij heeft geen memorabele scènes of achtergrond. Hij had door iedere andere acteur kunnen worden vervangen. Hij voegde niets toe aan het geheel van deze film. Hetzelfde geld voor de overige personages. Natuurlijk zijn er wat karakters die we blijven volgen maar de antagonisten zijn met name zo saai als dat ze komen. De heks heeft geen diepgang of uitgebreid motief waarom ze de leider van de andere clan steunt. De leider van de andere clan is stereotyperend een slechterik en niet interessant om te volgen. Misschien ligt het aan het feit dat het verhaal losjes gebaseerd is op een mythe en er niet heel veel achtergrond voor te vinden is maar doe op z’n minst je best als regisseur! Je hebt bij deze adaptaties de vrijheid om dingen aan te passen, zeker bij mythes of sprookjes. Geef de schurk een achtergrond zoals bijvoorbeeld Shen uit Kung Fu Panda 2 die een duidelijk motief had waarom hij de dingen deed die hij deed en niet simpel voor het overheersen van de wereld. Hierbij voelen de karakters hol aan en doen ze vrij weinig. Als je de trailers hebt gezien voor 47 Ronin weet je dat er een heel tof karakter in word getoond. Hetzelfde karakter dat je op de bovenstaande poster ziet staan. Dit karakter heeft geen naam, komt in één korte scène voor en voegt niets , maar dan ook echt niets, toe aan de film. Terwijl hij juist als dat éné karakter uit zag wat wel een tof verhaal had. Helaas worden alle kansen niet gegrepen en blijven we met 47 samoerai achter waar we niet ons in kunnen inleven.

Als laatste is er de production design en de special effects. En ik had er zo mijn twijfels bij of deze film wel echt in Japan is gefilmd. En ja hoor, na het opzoeken van de film locaties is de film opgenomen in Schotland, Hongarije en London. Wat een domper en een misser. Je maakt een film over Japan en de cultuur daarvan en je neemt niet eens de moeite om de film te filmen in Japan. Het is niet te geloven. Datzelfde geld voor de special effects. Ik heb geen moment gelooft dat er echt een draak voor mijn ogen verscheen. Zeker na de grootsheid van Smaug voelde deze draak als een bijkomstigheid die niet iets toe voegde aan deze film. Het 3D voegde ook niets toe aan deze film. Het was alsof mijn kaartje mij aan het uitlachen was dat ik nog  eens extra moest betalen voor een verschrikkelijke film met verschrikkelijk 3D. Het enige wat in het voordeel van deze film werkt is het avontuur gevoel wat je er van krijgt. Het is gewoon een typische “simpele” avonturen film die eigenlijk veel beter zou werken als een video game film. Serieus, als je de film gaat kijken zie je gewoon een computerspel in plaats van een film. Het nadeel is dat je een computerspel kan terugbrengen naar de winkel en hopen dat je je geld terug krijgt. Wat in dit geval niet de optie is.

Ik kan 47 Ronin niet aanbevelen aan wie dan ook. Fans van de Japanse cultuur zullen het beledigend vinden en teleurgesteld zijn dat er zo weinig aandacht aan Japan wordt besteed. Fans van Keanu Reeves zullen moeten toegeven dat hij niets te zoeken had in deze film en dat zijn karakter verwaarloost was. En fans van avonturen films zullen moeten accepteren dat The Hobbit: The Desolation of Smaug de betere avonturen film van het jaar is. Deze film weet niets nieuws te brengen en dat wat de film laat zien hebben we al talloze keren gezien in films, games en andere media. 47 Ronin is voor mij een grote teleurstelling. Ik had echt gehoopt dat deze film iets nieuws zou brengen of tenminste iets anders zou laten zien dan dit. Wat ik kreeg was een saaie, slecht uitgewerkte film die 2013 afsluit. Was deze film maar in Januari uitgekomen dan had het tenminste een excuus gehad waarom het zo’n tegenvaller is.

47 Ronin krijgt een gepaste 4,7 van de 10. De film is een slecht opgebouwde film zonder interessante karakters, met slechte special effects en verhaal wat zo cliché is dat zelfs Disney films er bij verbleken. De mythologie wordt niet uitgewerkt, de adaptatie neemt geen nieuwe wendingen aan en het geheel is meer een videospel dan een film. Dit is zonder twijfel de grootste teleurstelling van 2013.

DFTBA!

Willem Hilhorst

Willem's Filmhoek Video Recensie: The Hobbit: The Desolation of Smaug

Willem's Filmhoek is eindelijk terug met de nieuwe video recensie van de film, The Hobbit: The Desolation of Smaug!

https://www.youtube.com/watch?v=ZKRrcVU7HE8&list=FLsjDhtdrQ-GS7CetuCIHaow&index=1

Laat vooral een reactie achter, deel de video met vrienden en familie en ga toch vooral The Desolation of Smaug kijken! De film is echt zeker de moeite waard!

Nieuwe video recensies volgen dit weekend, maar ik heb het behoorlijk druk dus ik hoop dat ik mijn deadlines haal! Geniet van de Video Recensie!

DFTBA!

Willem Hilhorst

The Butler: Amerikaanse burgerrechten, geschiedenis en emotie in een fantastisch geheel

De geschiedenis van Amerika is zowel fascinerend als aangrijpend. Dit heb ik de laatste tijd steeds meer beseft naarmate ik druk bezig was met leren voor mijn meest recente geschiedenistoets die over dit onderwerp ging. Het is tegenwoordig onbegrijpelijk hoe de segregatie in de VS er aan toe ging tot diep in de jaren 80. Er zijn miljoenen verhalen over het verzet van de zwarte gemeenschap tegen de discriminatie en ze zijn allemaal even interessant en aangrijpend. Zo is het ook het geval met de film The Butler. Het verhaal is uniek en voelt als een levensecht portret van een man die niet alleen door zijn functie maar ook door zijn eigen situatie de wereld ziet. Hoewel het losjes gebaseerd is op het leven van Eugene Allan verteld The Butler een uniek verhaal dat zonder twijfel één van de beste films van 2013 is.  

In The Butler volgen we het leven van Cecil Gaines  gespeeld door Forest Whitaker. Hij groeit op als een jochie op één van de vele katoen plantages in het zuiden. En naarmate zijn leven vordert volgen we hem terwijl hij carrière maakt als een dienaar, en later als butler, voor het Witte Huis. Als butler krijgt hij veel mee over de politieke onrust in de VS tijdens de burgerrechtenbeweging van de jaren 50, 60 , 70 en 80. Hij raakt hier steeds meer in verzeilt als zijn zoon steeds politiek actiever wordt en zich verzet tegen de gevestigde orde. Hoewel dit een fictioneel historisch drama is voelt het toch levensecht aan. Cecil vertelt het hele verhaal als een flashback en we volgen hem ook terwijl hij allerlei historische gebeurtenissen meemaakt uit de burgerrechtenbeweging. Denk hierbij aan het beleid van Eisenhouwer, de moord op Marten Luther King en de moord op J.F. Kennedy. We zien hoe dicht hij bij deze gebeurtenissen staat. Niet alleen omdat hij het mee krijgt tijdens de vergaderingen van de president maar ook omdat hij een zoon heeft die actief is in de burgerrechten beweging. De relatie tussen Cecil en zijn familie is waar de kern van de film ligt. Zijn connectie met zijn familie is niet altijd even goed, mede door zijn werk en de beslissingen van zijn oudste zoon. Het zorgt voor aangrijpend drama en emotionele scènes tussen hem en zijn familie. 

Naast de kracht van het verhaal is er de ongelofelijke cast die werkelijk alles geeft wat ze in huis hebben en de rollen fantastisch vertolken. Robin Williams als president Eisenhouwer, Allan Rickman als president Ronald Regan en James Marsden als J.F Kennedy spelen ieder een geloofwaardige president, die niet precies weten wat ze aan moeten met problemen in hun eigen land. Maar het blijft niet alleen bij de grote presidenten. Forest Whitaker steelt de show als Cecil Gaines. We leren hem kennen van jongs af aan en we volgen hem naarmate hij steeds ouder wordt. Hij is onze oren en ogen in het witte huis. Daarnaast is er zijn vrouw Gloria gespeeld door Oprah Winfrey. En ja ik heb een groot aantal grappen gemaakt terwijl ik in de zaal zat over Oprah. Ik had nooit gedacht dat iemand als Oprah bij mij een indruk had kunnen maken. Maar ze maakte niet alleen indruk. Oprah bracht deze film naar een hoger niveau. Ze was ongelofelijk in deze film als de emotionele helft van Cecil’s leven. Door haar geweldige acteerwerk begrijpen we wat ze doet en waarom ze dat doet. Ze heeft niet altijd een leuk leven met haar man die niets mag loslaten over zijn werk en ook altijd bezig is met zijn werk. We zien haar samen ouder worden met Cecil. Het lijkt op een langer durend proces uit de film “Up” van Pixar en dat is één van de grootste complimenten die ik kan geven.
Als Oprah voor haar rol geen Oscar wint ben ik zeker teleurgesteld. Deze rol is ongelofelijk sterk neergezet en ik was oprecht geïnteresseerd in haar verhaal. De overige rollen worden ook goed gespeeld en neergezet door de andere acteurs. Je blijft de hele film de karakters goed volgen en geïnteresseerd in hun verhaal. Mede dankzij het einde blijf je met een goed gevoel achter en de conclusie voelt aan als de perfecte afsluiter voor deze film.

Toch is de film net niet helemaal fantastisch. Sommige karakters worden net iets te kort neergezet om echt een indruk te maken en zijn er alleen om het verhaal vooruit te helpen. Zo krijgen we meer korte cameo’s van bepaalde presidenten, zoals Eisenhouwer of Kennedy, dan volwaardige rollen. Het is begrijpelijk want dit is Cecil’s verhaal en niet dat van de leiders van die tijd. Desondanks is het jammer dat bepaalde historische gebeurtenissen niet heel duidelijk worden uitgelicht. Waar was de mars op Washington DC van Marten Luther King? Of was dit niet belangrijk genoeg voor de burgerrechtenbeweging? Wat ook erg afleidend werkt is het feit dat alle historische toespraken van de presidenten opnieuw zijn gefilmd met de acteurs. Het valt op omdat de speeches van onder andere Kennedy en Johnson anders aanvoelen. Doordat we een acteur de speech zien houden worden we uit de ervaring gehaald en dit doet afbreuk aan de geloofwaardigheid van het verhaal. En als laatste raad ik iedereen ten zeerste af om het verhaal van Cecil als feit aan te nemen. Het echte verhaal van Eugene Allan is echt interessant maar het verhaal uit deze film is duidelijk losjes gebaseerd op zijn leven. De film neemt een zeer geromantiseerde aanpak op zijn verhaal.
En dat is niet slecht, alleen komen sommige historische feiten hierdoor niet goed overeen met de werkelijkheid. Maar deze minpunten vallen in het niets in vergelijking met de film als een geheel.

The Butler wordt zonder twijfel één van de grote Oscar winnaars van 2013. De film heeft ongelofelijk acteerwerk, een meeslepend verhaal en laat een paar van de belangrijkste gebeurtenissen in de Amerikaanse geschiedenis zien door de ogen van een eenvoudige butler. De karakters werken goed mee, de film zit strak in elkaar en het is een geweldige feel good film die ondanks het Amerikaanse patriottisme toch door iedereen kan worden gewaardeerd. Deze film is wat de film “Lincoln” vorig jaar had moeten zijn. Niet langdradig en constant door gaan op de politieke aspecten, maar eerder het vertellen van een persoonlijk verhaal door de ogen van iemand die de wereld in die tijd op een andere manier zag. Ik raad deze film zeker aan voor iedereen die houd van een goede feel good film. Dit is de film om de lange kerstavonden mee door te komen.

The Butler krijgt een 9 / 10. De film zet geweldig acteerwerk naast een meeslepend verhaal dat iedereen kan waarderen. Zelfs zonder dat je alles weet van de politieke achtergrond is The Butler één van de beste films van dit jaar en gaat zonder twijfel kans maken op meerdere  prijzen.

DFTBA!

Willem Hilhorst

The Hobbit: The Desolation of Smaug, Welkom terug in Middle-Earth

The Lord of the Rings, wie kent ze niet? Van de ongelofelijke films tot de geweldige boeken, Lord of the Rings heeft een plaats in onze moderne cultuur die zijn weerga niet kent. Bijna iedereen heeft de originele drie films gezien en toen er werd aangekondigd dat het boek “The Hobbit” zou worden verfilmd door Peter Jackson werd iedereen gek. Na lang wachten was daar dan eindelijk het eerste deel van deze nieuwe trilogie. En het resultaat gaf een hoop gemengde reacties. "De pacing was slecht". "De actie was tof". "De humor paste niet". "De film was niet serieus genoeg". Veel mensen wisten niet wat ze er van  moesten denken. Persoonlijk heb ik ontzettend genoten van de originele Hobbit film. De pacing was misschien een beetje langzaam en viel uit de toon, maar de humor en de karakters vond ik te gek. Nu het tweede deel van deze trilogie hier eindelijk is, kan ik opgelucht adem halen en maak ik mij geen zorgen meer. The Desolation of Smaug is een verbetering op ieder probleem uit The Hobbit en is zonder twijfel dé avonturen film van het jaar.

The Desolation of Smaug (TDS) gaat direct verder waar The Hobbit ophield. Bilbo, Gandalf en de Dwergen vervolgen hun tocht naar “The lonely mountain”. We krijgen direct actie en spanning door de introductie van nieuwe en oude karakters zoals Beorn en Legolas. Deze actie blijft de rest van de film escaleren tot een hoogtepunt dat misschien wel net zo historisch zou kunnen gaan worden als de scène met Gollum in The Two Towers. TDS heeft ook wel misschien de beste actie scène van dit jaar. De choreografie en de komische timing is zo perfect dat ik hardop heb gelachen als dat ik genoot van de actie. Deze film weet de actie veel beter op te bouwen dan The Hobbit. Je krijgt de actie duidelijk mee en er is veel meer van te zien. Iedere actie scène heeft wel een tof moment. Of het nu een onthoofding , een slapstick moment of een one-liner is, er gebeurt altijd wel wat in de film. Daarnaast is er de ongelofelijke production design van de film. Middle-Earth ziet er weer ongelofelijk uit en hoewel het nog steeds lijkt op een reclame voor Nieuw-Zeeland is dit dé fantasiewereld waar je in zou willen leven. Het fijne aan deze Hobbit films is dat we veel meer variatie te zien krijgen in de wereld van Middle-Earth. Van de elfenbossen tot de drijvende stad “Lake-Town” en van vervallen kastelen tot de reusachtige hallen van Erabor. De film voelt groots aan op ieder aspect. Misschien komt het doordat onze hoofdpersonen niet veel groter zijn dan je middel, maar dat neemt niet weg dat sommige van deze ontwerpen en sets ongelofelijk zijn.  

De grootsheid van de film wordt benadrukt door het acteerwerk van onze hoofdrolspelers. Martin Freeman als Bilbo Baggins blijft de definitieve Bilbo Baggins voor mij. Zijn acteerwerk is geloofwaardig, meespelend en zeer overtuigend. Je voelt dat hij langzamerhand steeds meer veranderd in een inbreker die samen werkt met de dwergen. Maar Martin Freeman valt letterlijk en figuurlijk in het niets in vergelijking met de rol van de draak Smaug, ingesproken en geacteerd door Sherlock zelve, Benedict Cumberbatch. Smaug is een reusachtige draak en is niet alleen maar een levensgevaarlijk obstakel voor de dwergen. Zijn dialogen met Bilbo zijn ongelofelijk goed in opbouw en spanning. Het voelt alsof het een kat en muis spel is waarbij op elk moment de sfeer kan omslaan. Cumberbatch zijn stem heeft een natuurlijke dreiging waardoor je constant op de rand van je stoel zit. De andere acteurs laten zich ook van hun beste kant zien. De dwergen hebben een iets duidelijkere persoonlijkheid waardoor ze beter te onderscheiden zijn. Maar sommige karakters missen diepgang en een achtergrond waardoor ze niet veel toevoegen aan het verhaal. In een paar gevallen gaat het om karakters die we terugzien uit The Lord of the Rings films die eigenlijk niets te zoeken hebben in deze film. En andere karakters worden opgebouwd maar laten uiteindelijk niet zien wat ze zouden moeten toevoegen. Misschien komt de conclusie van deze karakters in de volgende film. Maar voor nu voelen de karakters van onder andere Luke Evans en Stephen Fry niet helemaal uitgewerkt. Hopelijk zien we hier verbetering in in het volgende deel van deze trilogie.

Ondanks dat TDS op bijna alle punten een verbetering is, zijn er een aantal dingen in de film die niet goed zijn uitgewerkt. Een paar van de special effects vallen erg tegen. Zeker na wat we gewend zijn van dit team en hun effecten. Gollum ziet er nu zelfs na 11 jaar nog fantastisch uit in The Two Towers en hoewel je zou denken dat het alleen maar beter er uit zou zien met de nieuwe vallen de special effects in TDS erg tegen. Misschien ligt het aan het feit dat de production design van de film zich op zo’n hoog niveau bevind dat deze “slechte” special effects erg opvallen. Hierbij geld ook dat een aantal momenten in deze film erg “3D gefilmd” zijn. Deze scènes werken fantastisch in 3D maar ik ben bang dat als ik deze scènes niet in 3D kijk ze niets meer toevoegen aan de film. Ook had ik het gevoel dat in een paar van de actiescènes de camera van kwaliteit veranderde. Het had niet heel veel invloed op de rest van de film, maar het viel toch op dat er andere filmtechnieken dan voorheen zijn gebruikt. Deze technieken kwamen niet zo goed uit de verf en misschien hadden ze de film soms iets strakker moeten afwerken. Mijn laatste kritiekpunt gaat over de soundtrack die erg tegenvalt. Bij The Hobbit soundtrack voelde je de epische momenten naast de actie in de muziek. Ik miste dat in deze film. Vooral in een paar van de grote en laatste actiescènes had ik graag wat meer aandacht gewild voor de kracht van muziek. Er zijn tot mijn spijt geen gezongen liederen meer in deze film in tegenstelling tot The Hobbit wat jammer is. Want laten we eerlijk zijn, de “Misty Mountain Song” uit The Hobbit is nog steeds ongelofelijk episch. En dat we deze niet eens te horen kregen in de film was een grote teleurstelling. Dat de film eindigt met een pop lied van Ed Sheeran deed al helemaal afbreuk aan de sfeer en wereld die er in de afgelopen 2,5 uur was neergezet.

Al met al is The Hobbit: The Desolation of Smaug een stap vooruit op The Hobbit: An Unexpected Journey op ieder punt. De actie en spanning begint direct en de pacing is aanzienlijk verbeterd. We krijgen nieuwe en toffe karakters te zien zoals Smaug en Beorn. De production design neemt ons mee terug naar Middle-Earth en geeft ons een paar van de beste scènes die we hier ooit hebben beleefd . En zelfs mijn kritiekpunten vallen in het niets bij de ongelofelijke eerste en laatste acte van deze film. Ik blijf dol op de luchtigere toon die deze trilogie probeert voort te zetten en ik kijk heel erg uit naar There and Back Again volgend jaar in de bioscopen.

The Hobbit: The Desolation of Smaug krijgt een 8,7 van de 10. Deze terugkeer naar Middle-Earth zet voort en verbetert wat The Hobbit vorig jaar probeerde te doen. Ik zal deze film zeker nog een aantal keren gaan bekijken en raad hem van harte aan aan iedereen die een vermakelijke en epische actie avonturen film wil zien in de kerstvakantie! Nu begint het wachten op de grote afsluiter van deze trilogie.

DFTBA!

Willem Hilhorst