Ender’s Game, Een ruimteavontuur zonder diepgang.

Op het moment van schrijven is het januari. Beter bekend als de maand waar films in worden gedumpt die niet goed genoeg zouden zijn voor de kerst of de zomer. januari en februari zijn de maanden waar we meestal geen hoge eisen mogen stellen aan de film kwaliteit. Ender’s Game onderging dit lot niet per se in Amerika waar de film al in november in première ging maar in Nederland kwam deze film pas vorige week uit. Gebaseerd op een science-fiction roman die in gaat op het gebruik van kinderen en politiek in een verre toekomst. Hoewel de opbouw, setting en effecten er allemaal prima uit zien heeft Ender’s Game niets nieuws te bieden en voelt als een vergetelijke film aan die niets toevoegt aan zowel het science-fiction genre als het Young Adult adaptatie genre.

Laat ik beginnen met de positieve kanten van Ender’s Game. De film ziet er prima uit en is goed geschoten. Met creatieve locaties en settings wordt er toch regelmatig de illusie gewekt dat het verhaal zich in de ruimte afspeelt. Het is bij lange na niet zo baanbrekend als Gravity, maar het voldoet aan de simpele taak. Het verhaal en de effecten zitten ook prima in elkaar. Het verhaal doet denken aan hybride tussen District 9, Harry Potter en Avatar. Het is een interessant verhaal en laat ons duidelijk een toekomstbeeld zien dat niet alleen onze angst voor het onbekende vertelt, maar ook hoe mensen in elkaar steken. Ender is een jongen die vanaf zijn geboorte getraind is (met behulp van videogames) om een oorlog te leiden tegen aliens. Hij is sociaal introvert en heeft weinig contact met zijn familie, behalve met zijn zus. Na een aantal gebeurtenissen wordt hij toegelaten tot een ruimteschool waar hij zijn training voor de oorlog begint als commandant.  De special effects zijn prima maar hebben niet een unieke feel of waarde. Het gaat zelfs zo ver dat op een bepaald moment je het gevoel hebt alsof je kijkt naar een PS3 game. Het ziet er niet slecht uit, maar voegt niet heel veel toe aan de film.

Er zijn twee grote problemen met Ender’s Game. Ten eerste zijn het de karakters en het acteerwerk van de acteurs. Met acteurs als Asa Butterfield, Sir Ben Kingsley en Harrison Ford verwacht je op z’n minst een stevig staaltje acteerwerk met hier en daar een heftige monoloog. Helaas valt dit behoorlijk tegen en is geen van de performances memorabel. Het voelt alsof Kingsley en Ford er alleen waren om een loonstrookje te ontvangen. Ze voegden niet heel veel toe aan de film ondanks hun belang voor het verhaal. Asa Butterfield keert weer terug naar het scherm na zijn geweldige performance als Hugo uit 2011. Maar waar hij in Hugo echt een karakter had ontbrak het hier volledig. Misschien omdat je bij een boek duidelijk de gedachten kan volgen van de hoofdpersoon dat Ender interessanter is om te volgen. Maar hier voelt hij een beetje leeg aan terwijl hij futuristische videospelletjes speelt  en ruzie heeft met zijn commandant. Zelfs in één van de gevechten voel je niet heel veel voor hem of hij nu wint of verliest. Hij is niet goed relateerbaar en had misschien beter uitgewerkt kunnen worden. Asa Butterfield had duidelijk te weinig om mee te werken. De supporting cast is net zo vergetelijk als de hoofdrolspelers en worden ook veel gespeeld dor onbekende acteurs. Het is jammer, want ik had graag de rivaal van Ender willen zien als een soort Draco Malfidus uit Harry Potter. Helaas krijgen we een voorspelbare, ouderwetse pestkop die net zo makkelijk wordt verworpen als dat hij wordt neergezet.

 Het grootste probleem van Ender’s Game is toch wel het einde. Ik ga het niet spoilen maar wat was er mis met dat einde van de film? Het sloeg drie keer nergens op en zorgde er zelfs voor dat ik terugkeek op de voorafgaande twee uur en opeens alle problemen in de film zag. Ik weet niet of dit einde hetzelfde is als in de boeken maar als dat het geval is zou ik als kijker graag een uitleg willen hoe het einde in elkaar steekt en wat het betekent. Het is niet een einde als inception waarbij het open einde je juist aan het denken zet maar meer een einde als uit de film “They Live”.  Persoonlijk had ik liever een einde gezien waar wij als kijker opeens de impact zien van de acties van de hoofdpersonen. Dat we emoties te zien zouden krijgen als verbazing, ongeloof en woede. Maar hier kwam dat einde helemaal niet tot zijn recht en voelde het als een saaie en zinloze cliffhanger die de hele film omlaag bracht. Ik had weinig problemen met deze film tot ik het einde zag en dat was erg jammer om te zien.

Is Ender’s Game de grote volgende film adaptatie die iedereen moet zien? Absoluut niet. Zijn Ender Wiggin en zijn crew interessante en leuke karakters om te volgen? Nee, je gaat niet met ze meeleven of om ze geven. Voor wie is deze film? Ender’s Game is een film waarbij je heel simpel je brein uitzet en geniet van de mooie plaatjes. De film mist diepgang, karakterontwikkeling en een goed einde. Het is duidelijk te zien waarom Ender’s Game verplaatst was naar januari. Het valt precies in het rijtje van films die niet de moeite waard zijn en je vergeet nadat je ze hebt gezien. Laten we hopen dat dit niet een trend is die zich doorzet voor de rest van het jaar.

Ender’s Game krijgt een 5,8 / 10. Geen interessante karakters, een verschrikkelijk einde en middelmatig acteerwerk van een topcast maakt Ender’s Game niet de nieuwe franchise die je in de gaten wilt gaan houden. Maar voor simpel vermaak en vertier kan de film prima in de achtergrond draaien op een feestje.

DFTBA!

Willem Hilhorst