Veel mensen hebben een eigen beeld over hoe onze toekomst er
uit gaat zien. Sommige mensen zien ons al tussen de sterren reizen naar ver
afgelegen planeten. Anderen zien de aliens op aarde landen en kijken uit naar
alle technische vooruitgangen die de toekomst met zich gaat meebrengen. Voor
films is het daarom altijd makkelijk om een sciencefiction genre te maken. Hier
een alien, daar een laser en “voilla” , je bent klaar. Het is daarom
interessant om een film als “Her” te zien, waarbij het toekomstscenario dat
wordt geschetst niet direct als sciencefiction gezien hoeft te worden. Her
vertelt een intiem en prachtig romantisch verhaal waarbij de romantiek tussen
mens en computer centraal staat en niet onrealistisch aanvoelt. Spike Jonze
weet met Her niet een goede sciencefiction film neer te zetten maar een
fenomenaal romantisch drama.
Theodore is een man
die in een behoorlijke midlifecrisis zit. Hij is gescheiden van zijn vrouw, hij
woont alleen en is erg introvert. Alles verandert als hij in het bezit komt van
computersoftware programma die haarzelf Samantha noemt. Langzaam maar zeker
bouwen Theodore en Samantha een relatie op die eigenlijk niet echt
aanvoelt. Het is een rare situatie die
hier geschapen wordt door Spike Jonze. Hoewel het scenario heel onrealistisch
klinkt werkt het ongelofelijk goed dankzij de rollen van Joaquin Phoenix en
Scarlet Johansson. Als kijker geloof je dat deze relatie oprecht is en echt
mogelijk zou zijn hoe onbegrijpelijk het is en het tegen alles in gaat wat
liefde zou moeten voorstellen. Omdat het toekomstscenario uit Her zo
realistisch aanvoelt vergeet je al vrij snel dat Samantha geen echt persoon is.
En omdat de andere mensen waar Theodore mee om gaat er geen probleem van maken
neem je als kijker de relatie voor waar aan. Theordore en Samantha gaan door
dezelfde problemen als echte koppels en we zien hoe hun relatie zich ontwikkelt
hoe raar het ook voelt om te zien.
Het toekomstbeeld van her verschilt ontzettend van de meeste
sciencefiction films die we tegenwoordig krijgen te zien. Het is niet als
District 9 van Neil Blomkamp waarbij het voelt als een “realistische
sciencefiction” maar waar het toch overduidelijk fictie is. Het voelt ook niet
als een film als “In Time” waarbij het sciencefiction element ver gezocht is en
de hele samenleving verdeelt. Her voelt aan als een echt toekomstscenario. We
zien hier en daar wel sciencefiction ontwikkelingen maar het is niet zo ver
gezocht dat het niet zou kunnen bestaan. Van de toekomstige videospellen tot
het OS zelf, het voelt echt aan en niet als een vliegend skateboard uit Back to
the Future II, hoewel ik misschien toch liever zo’n skateboard zou willen dan
een OS. Alle toekomstige uitvinden en gadgets voelen niet onmogelijk en onecht
aan. Ze zien er zelfs een beetje retro uit waardoor het een bekend en
herkenbaar gevoel heeft. Ook de stem van Scarlett Johanson als Samantha voelt
veilig en vertrouwd aan. Je krijgt als kijker geen emoties zien en ze is en
blijft een computerprogramma, maar er schuilt meer achter. Ze weet met haar
stem een karakter neer te zetten dat we als kijker vertrouwen en waar we zelf
ook langzaam verliefd op worden.
Her is een ongelofelijk mooie film. Het toekomst beeld wat
hier wordt neergezet is uniek en voelt niet ver gezocht aan hoewel het juist
ver gezocht is. De relatie tussen Samantha en Theodore is zo onwaarschijnlijk
en tegelijkertijd zo prachtig. De film stelt vragen wat een relatie zou moeten
zijn en hoe zowel beide partners er mee om moeten gaan. Her past prima tussen
het rijtje romantische drama’s als “Eyes Wide Shut” en moderne sciencefiction
films als “District 9”. Het voelt als een nieuw en origineel idee waar we
tegenwoordig een tekort aan hebben in de filmwereld. Ik raad Her dan ook aan
iedereen aan die graag eens wat anders wil zien, want Her is een fantastische
film!
Her krijgt een 8,7 /
10. Met een intrigerend plot, een fantastische cast en acteerwerk is Her één
van de beste romantische drama’s in tijden en één van de beste films van dit
jaar!
DFTBA!
Willem Hilhorst