X-men: Days of Future Past, de reboot die de franchise nodig had

Er zijn veel verschillende soorten superhelden verschenen door de jaren heen. Batman weet met zijn geweldige fortuin en ongelofelijke kwaliteiten de schrik van de nacht in Gotham te zijn. Iron Man weet met zijn technische kennis de wereld steeds weer te verassen. Toch hebben de X-Men altijd een speciale plaats gehad in het superhelden genre. Niet alleen staan de X-Men voor iets heel anders dan helden als Superman of de Hulk maar ook hebben ze een veel duidelijkere positie gehad in de film wereld dan de meeste superhelden. X-Men I en X-Men II behoren tot de klassieke superheldenfilms uit het begin van de 00’s. Daarna begon de series bergafwaarts te gaan. X-Men III wist niet alleen fans boos te krijgen door de beroemde “Phoenix-Saga” helemaal verkeerd uit te voeren. Maar ook door een paar van de bekendste karakters te vermoorden of hun krachten weg te nemen. Zo stierf Cyclops een zinloze dood, besloot Rouge om haar krachten weg te nemen en werd Mystique gevangen genomen en werden haar krachten weggenomen. Om de laatste spijker in de doodskist te slaan wist Gavin Hood met X-Men origins: Wolverine niet alleen iedereen zijn of haar favoriete mutant te verpesten, namelijk Wolverine. Maar ook Deadpool direct de nek om te draaien. De franchise had dringend een reboot nodig. Met X-Men: First Class werd de fundatie gelegd voor de komende films en nu weet X-Men: Days of Future Past (DOFP) niet alleen het X-Men universum te herstellen maar ook een goede X-Men film neer te zetten.

Het plot uit DOFP is ingewikkeld maar goed te volgen voor de kijker die niets weet van X-Men. In de toekomst hebben robots, genaamd Sentinels de meeste mutanten maar ook mensen uitgemoord. In deze nieuwe Holocaust zijn er maar een paar mutanten die deze oorlog hebben overleeft. In een poging om ervoor te zorgen dat deze oorlog nooit heeft plaatsgevonden besluiten Professor Xavier en Magneto om Wolverine terug te sturen in de tijd om hen te waarschuwen wat er komen gaat en om te proberen om deze verschrikkelijke oorlog te voorkomen. De kracht van deze film ligt hem in de karakters en het geweldige script. Niet alleen krijgen we opnieuw de fantastische cast van de X-men films te zien, maar ook zien we deze omgaan met de nieuwe cast uit X-Men: First Class (FC). Het voordeel van FC was dat ze de personages van Magneto en Professor Xavier een stuk menselijker wisten te maken. Dit was mede dankzij het geweldige acteerwerk van James McAvoy als professor X en Michael Fassbender als Magneto. Deze film combineert het beste van beide werelden door ons zowel de oude versies als jongere versies van deze karakters te laten zien. En hoewel de focus op de jongere karakters ligt blijven de confrontaties tussen deze twee personages het hoogtepunt.

Daarnaast is er het slimme verhaal en geweldige script. Niet alleen zijn de dialogen meeslepend geschreven en goed te volgen maar dragen ze geweldig bij aan het canon van het X-Men universum. Zeker door het aspect van het tijdreizen levert het een paar geweldige scènes op tussen Wolverine en de andere mutanten. Kleine details die het verhaal iets meer diepgang geven zijn een geweldige toevoeging, in het bijzonder de reden waarom Magneto opgesloten zit in de jaren 60’ is briljant bedacht. Andere geweldige toevoegingen zijn nieuwe karakters in het X-Men universum. Allereerst is er Peter “Motherfucking” Dinklage als de schurk Dr. Bolivar Trask. Dinklage weet op een geweldige manier zijn personage neer te zetten. Het grappige is dat het personage van Trask nooit is geschreven als een dwerg, maar het is duidelijk dat de makers van de film daar geen rekening mee hebben gehouden. Peter Dinklage is gewoon een fantastische acteurs en het is fijn om hem te zien schitteren in een rol die niet te maken heeft met draken en oude kastelen. Ten tweede is er de introductie van Quicksilver, die werkelijk in elke scène de show steelt. Niet alleen heeft hij misschien de grappigste scène in een film sinds de rivier en watertonnen uit The Hobbit: The Desolation of Smaug, maar ook als karakter is hij erg interessant en ik had graag meer van hem willen zien. Hopelijk komt hij meer tot zijn recht in één van de andere Marvel films die al in de planning staan.

Er zijn een paar kleine missers in DOFP. Zo was er helaas niet zo veel focus op de oudere versies van Professor X (Patrick Stewart) en Magneto (Ian McKellen). Ze krijgen niet de aandacht die ze verdienen en ook een hoop van de andere overlevende mutanten zijn vrij weinig te zien in de film en hebben meer een rol als cameo dan als volledig uitgeschreven rol. Wat jammer is, aangezien de X-Men films de beste casting heeft als het aankomt op adaptatie van de originele comics. Halle Berry als Storm, Hugh Jackman als Wolverine en Jennifer Lawrence als Mystique zijn een paar van de beste casts als het aankomt op superhelden films. En het is jammer om te zien dat een groot deel van de originele cast niet volledig aan bod komt omdat de focus ligt op de nieuwe cast van de jongere versies van de personages. Daarnaast voelen sommige aspecten van de film een beetje gehaast aan en springt het plot van her naar der op een paar punten. Maar dit zijn maar kleine probleempjes in een erg sterke superhelden film.

X-Men: Days of Future Past weet door middel van een geweldig script, goede personages en een strak verhaallijn niet alleen een goede film neer te zetten, maar ook eindelijk de X-Men film canon op te lossen. Het einde is misschien wel één van de beste eindes die X-Men fans hadden kunnen hopen en opent de deuren voor veel meer nieuwe verhalen en avonturen met de X-Men. Met de geruchten dat er al een afzonderlijke Mystique film in productie is, zou dit een trend kunnen zijn dat we steeds meer losstaande X-men films te zien zullen krijgen. En als ze allemaal de kwaliteit zijn van DOFP zal je mij niet snel horen klagen. Laat de X-men maar komen!

X-Men: Days of Future Past krijgt een 8,5 / 10.

DFTBA!

Willem Hilhorst

Godzilla, de terugkeer van de koning der monsters

Sinds zijn filmdebuut in 1954 heeft Godzilla zijn stempel gedrukt op het monster genre en is hij hét icoon van de angst voor nucleaire oorlog geworden. Door de jaren heen heeft de Japanse studio Toho maar liefst 29 films geproduceerd met de koning der monsters. . Maar na Godzilla: Final Wars (2004) was het tijd om het monster zijn welverdiende rust te gunnen. Het Amerikaanse publiek had geen behoefte meer aan de Japanse monster films nadat verschrikkelijke echte rampen, zoals de aanslagen op 11 september het leven zo ingrijpend hadden veranderd.  Nu, 60 jaar na zijn eerste verschijning op het witte doek, besloot Toho om in samenwerking met de Amerikaanse productiestudio Warner Bros Godzilla een tweede kans te geven. Met de Britse regisseur Gareth Edwards, gekozen vanwege zijn uitstekende lowbudgetfilm “Monsters” uit 2010, was dit dé kans om het westerse publiek opnieuw kennis te laten maken met Godzilla. En gelukkig is dit Edwards gelukt.  Godzilla is een spektakel van grootste porporties dat ons bijna doet vergeten dat er ooit een andere Amerikaanse Godzilla film is gemaakt. En dat is maar goed ook, want dit is de Godzilla film die ik al jaren wil zien op het witte doek.

Gareth Edwards bewees bij zijn debuut al dat hij snapt dat mensen het belangrijkst zijn in een spektakelfilm, en niet de special effects. We krijgen niet constant de monsters in close-ups te zien en zitten het grote en de hele tijd in spanning zitten te kijken tot de monsters verschijnen. In het geval van Godzilla volgen we het gezin Brody en hun ervaringen met de ravage die Godzilla met zich meebrengt. De film opent geweldig dankzij een sterke en emotionele rol van Bryan Cranston die laat zien dat de focus van de film duidelijk ligt op de menselijke personages. De kracht van deze film zit hem in het feit dat hij speelt met je verwachtingen en ze overhoop haalt. De onverwachte wendingen die het plot neemt zijn niet alleen goed uitgevoerd, maar dragen ook bij aan de nieuwe achtergrond voor Godzilla. Door bepaalde stukken uit de oorspronkelijke achtergrond van Godzilla aan te passen weet Gareth Edwards ons een nieuwe Godzilla te introduceren die niet alleen er ongelofelijk uit ziet, maar ook een stuk geloofwaardiger overkomt.

Laten we het eventjes hebben over deze nieuwe versie van de Koning der monsters. Godzilla heeft in de afgelopen 60 jaar een hoop veranderingen meegemaakt.  In de jaren 60 werd er gebruik gemaakt van een man in een rubberen Godzilla kostuum die allerlei miniaturen van Tokyo vertrapte en vocht tegen andere monsters zoals Mothra, een reusachtig vlinder monster en King Gehdora, een driekoppige vliegende draak. In de jaren 80 besloot men om een nieuw kostuum te ontwerpen waardoor Godzilla er een stuk angstaanjagender uit begon te zien. In de jaren 90 besloot men dat het eindelijk tijd was om Godzilla met digitale effecten opnieuw te ontwerpen. Het effect was semi indrukwekkend en had een hoop aanpassingen nodig voordat de laatste versie van Godzilla in Godzilla: Final Wars definitief in CGI te zien was op het witte doek. Nu zijn we 10 jaar verder en Godzilla ziet er werkelijk ongelofelijk uit. Zodra de koning der monsters voor het eerst overeind komt en zijn ware grootte laat zien valt je mond vanzelf open. Hij is nog steeds gigantisch en nieuwe uiterlijk doet eer aan het originele ontwerp uit Gojira (1954)

Toch heeft deze film wel een aantal problemen. Een groot deel daarvan kan ik helaas niet kwijt want in dat geval verklap ik belangrijke wendingen uit de film en dat wil ik niet. Hoewel er veel focus is op de menselijke personages, zijn de meeste personage volstrekt oninteressant. Er zijn uitzonderingen zoals het personage van Bryan Cranston en de wetenschapper Serizawa, wat een referentie is naar de wetenschapper uit de originele Godzilla film, gespeeld door Ken Watanabe. Aaron-Taylor Johnson en Elizabeth Olson doen niet interessants met hun personages en voelen aan als de typische familie in nood tijdens een rampenfilm. Ze krijgen weinig tot geen diepgang en missen de charme van bijvoorbeeld de hoofdpersonen uit Monsters. Je kijkt deze film voor de acties scènes en sets en deze zijn ongelofelijk. Het is alleen teleurstellend dat we de het grootste deel van de tijd het verhaal moeten volgen vanuit het perspectief van Aaron-Taylor Johnson’s personage dat gewoon niet  boeiend genoeg is om te volgen. Natuurlijk moet het publiek iemand hebben om te volgen en zich in te kunnen leven, maar bij een een film als Pacific Rim is dat een film die precies weet waarvoor de mensen komen en zijn beloftes waarmaakt. Robots en monsters die vechten, het is zo simpel maar het werkt zo goed, terwijl het merendeel van die menselijke cast ook niet interessant was. Waar een film als Pacific Rim koos voor een eerbetoon aan de klassieke Japanse monsterfilms en vooral een hoge funfactor heeft,  kiest Godzilla voor een grimmige en serieuze toon die niet altijd even goed tot zijn recht komt.

Mijn andere grote bezwaar van de film is dat er, voor een film die Godzilla heet, de titelfiguur pas verschijnt halverwege de film en in totaal maar 20 minuten te zien is. We zien maar weinig van de vernieling die Godzilla aanricht in San Fransisco en de gevechten die hij voert. Ik snap waarom de Gareth Edwards deze afweging heeft gemaakt, maar de reden waarom Godzilla zo populair is geworden in de Japanse cinema was vanwege zijn ongelofelijk vermakelijke gevechten met andere klassieke Godzilla monsters. King Gehdora/Gidrah, Mechagodzilla en King Caesar hebben de beste vechtscènes uit de hele franchise. Er zijn wel wat gevechten in deze film, maar de opbouw en duurt erg lang. Ik ben hier om een Godzilla film te kijken waarin ik monsters wil zien vechten. De keuze om Godzilla op te bouwen als de haai uit Jaws of de dinosauriërs uit Jurassic Park komt niet altijd tot zijn recht. Gelukkig komt de film in de derde acte eindelijk op gang en laat het Godzilla in al zijn reusachtige glorie zien.

Ik had aanvankelijk een verdeelde mening over Godzilla. Ik had zo gehoopt op de reusachtige gevechten tussen de koning der monsters en één van zijn bekende vijanden. In plaats daarvan kreeg ik een menselijk verhaal waar Godzilla aanvoelde als een bijkomstigheid. Maar de dingen die de film goed doet zijn ook werkelijk ongelofelijk goed. Godzilla’s nieuwe design en eerste  verschijning  zijn perfect, de actiescènes zijn meeslepend en groots en de wendingen die de film neemt zijn gedurfd. Toch had ik op meer gehoopt. Godzilla is geen slechte film, alleen slaat het op sommige punten net de spijker mis. Hopelijk betekent deze film de definitieve terugkeer van de Koning der monsters en kunnen we in de toekomst uitkijken naar meer films met klassieke vijanden als Mothra en King Gihdorah. Ik hoop dat het niet nog eens 10 jaar zal duren voordat Godzilla zijn onvermijdelijke terugkeer zal maken, want deze reboot smaakt naar meer!

Godzilla krijgt een 7,8 / 10. Hoewel de actie, opbouw en Godzilla zelf ongelofelijk zijn, maken de vergetelijke menselijke karakters het meesterwerk wat ons belooft was in alle trailers. Als je nog nooit kennis hebt gemaakt met Godzilla is deze film een must! Als je een Godzilla fan bent weet je wat je kan verwachten en is dit de reboot die je moet zien!

DFTBA!

Willem Hilhorst