Kick-Ass 2, De beste superhelden film van het jaar

Kick-Ass was niet één van de grote successen in Amerika twee jaar geleden. De film deed het niet goed in de bioscopen maar werd een cult klassieker en is in mijn mening nog steeds een van de beste superhelden films aller tijden. Nu is er een nadeel aan vervolgen. Bijna altijd vallen ze tegen en zeker bij superhelden films is de trend dat de tweede film nooit zo goed is als de eerste. Uiteraard zijn er uitzonderingen als The Dark Knight, maar deze zijn zeldzaam. Kick-Ass 2 is één van die vervolgen die zo goed is dat deel 1 erbij verbleekt. Kick-Ass 2 is zonder twijfel mijn favoriete film van dit jaar tot nu toe, en zonder tegenspraak de beste superhelden film van dit jaar. 

Kick-Ass 2 speelt zich direct af na Kick-Ass. Dus voor wie deel 1 niet heeft gezien, wat doe je hier nog? Ga Kick-Ass kijken! Het einde van deel 1 liet ons achter met Kick-Ass (Aaron Taylor-Johnson) die Frank D’Aminco het raam uitschoot met een bazooka. Dit laat de zoon van Frank, Chris D’Aminco (Christopher Mintz-Plasse) niet helemaal happy achter en hij zweert wraak op Kick-Ass en wordt de eerste echte superschurk genaamd: “The Motherfucker”. Ondertussen probeert Hit-Girl (Chloë Grace Moretz) een normaal leven te leiden naast het feit dat ze de allertofste superheldin is die je ooit hebt gezien. De film heeft duidelijk twee kanten. Aan de ene kant heb je het verhaal van Kick-Ass en hoe hij in een superhelden team wil samenwerken, en hoe hij met zijn persoonlijke leven om wil gaan. En aan de andere kant heb je Hit-Girl en haar omgang met het schoolleven. Het zijn twee verhalen die samen komen op een prima manier en de karakters beter neerzetten dan alleen simpele superhelden. En dan is er nog The Motherfucker die zijn team van superschurken bij elkaar brengt. En dit is waar je de meest gestoorde, meest briljante en meest hilarische karakters van de film zal aantreffen. Zijn team heeft misschien niet zoveel diepgang als dat van de helden, maar het zijn zonder twijfel de beste momenten in de film wanneer deze gestoorde karakters hun gang gaan. Er is één in het bijzonder en als je de film hebt gezien weet je direct over wie ik het heb. Maar ik zal het een verrassing houden, want zo iemand heb je nog nooit gezien op het witte doek. 

Naast het verhaal en de karakters zijn er ook een aantal specifieke dingen wat de Kick-Ass serie zo herkenbaar maakt. De humor en de grove, keiharde actie. De humor komt duidelijk van de karakters en wat ze wel niet doen als superhelden. Maar wat voor mij een aangename verrassing was, was dat de momenten met Hit-Girl en haar omgang met andere leerlingen in de school gewoon oprecht interessant was. Meestal heb je bij scenes in een school dat het heel snel neerkomt op flauwe grappen en duidelijke stereotypen. En ja, deze zijn er overduidelijk in de school. Maar hoe een meisje als Hit-Girl er mee omgaat is geweldig en zeker weten een hoogtepunt van de film. Dan is er de actie en het zet de standaard voort van Kick-Ass 1. Dus je kan zeker zijn van drie dingen. De klappen voelen hard en realistisch aan, er word realistisch bloed toegepast en mensen zullen geen fijne dood sterven. Maar dit maakt de film nog realistischer en beter omdat het geweld op sommige punten echt onaangenaam aankomt. Daarnaast moet er ook een karakter zijn wat het geweld met grote armen tegemoet komt. En wie is er beter voor de rol van Colonel Stars & Stripes dan Jim Carrey. En wat ben ik blij dat Jim Carrey eindelijk losbreekt van zijn standaard Jim Carrey rol. Hij levert een rol die geweldig is om te kijken en ook overkomt als een inspirerend karakter. Jim Carrey is zonder twijfel nog een hoogtepunt van deze film en ik hoop zeker dat hij meer vergelijkbare rollen zal doen in de toekomst!

Meestal kom ik op dit punt in de recensie aan bij de negatieve punten in de film. Maar deze zijn vrij minuscuul dus ik zal er niet al te diep op ingaan. Het einde liet mij iets te veel in het donker. Het is begrijpelijk dat de film dit einde had na alles wat er was gebeurd. Maar het was iets waarvoor ik had gehoopt dat ze nog een halfuur de tijd zouden nemen.
Ik ga niet spoilen maar er is een karakter wat overduidelijk werd “gebobba-fett” wat ontzettend zonde was voor de film. En ook lijkt het alsof elke superhelden film dezelfde regels moet volgen. De held maakt veranderingen door en daarvoor moeten bepaalde dingen gebeuren. En op dit punt hebben we dit iets té vaak gezien in Superhelden films zodat de kijker weet wat er kan gaan gebeuren. Dit neemt niet weg dat de film voor de rest geweldig is en je de hele tijd steeds nieuwe dingen ziet waar je  later aan terug denkt en er nog steeds om zal kunnen gaan lachen! De film is voor de rest zo vermakelijk dat deze kleine puntjes er vrij weinig toe doen. Ja er zijn problemen met deze film, maar in vergelijking met het grote geheel doen deze er bijna niet toe. 

Kick-Ass 2 is dé definitie van een vervolg op een goede superhelden film. De film vertelt het verhaal verder, je ziet de karakters groeien en veranderen. Er worden nieuwe karakters geïntroduceerd die ieder hun eigen bijdrage leveren aan het universum en het verhaal. Kick-Ass 2 is zonder twijfel de beste comic book film die ik dit jaar heb gezien. Grappiger dan the Wolverine, meer actie dan Iron Man 3 en meer geweldige WTF momenten dan Red 2. Kick-Ass 2 weet een geweldig vervolg neer te zetten waardoor de eerste film er bijna aan onder doet. 

Kick-Ass 2 krijgt 5 van de 5 sterren. Kick-Ass 2 is de definitieve superhelden film van 2013. Met een realistische harde setting, over de top actie, drama en geweldige humor is deze film zonder meer de must-see deze zomer en zeker een van mijn persoonlijke favorieten van 2013.

DFTBA!

Willem Hilhorst

The Lone Ranger, vermijd deze sneltrein vol chaos.

Johnny Depp. Wat moet ik nog zeggen? Misschien wel de meest herkenbare acteur van dit moment. Met alle rollen die hij heeft gespeeld door de jaren heen is hij met een duidelijke reden één van de best betaalde acteurs van het moment. Helaas is er één nadeel die ik graag de “Johnny-Depp-Vloek” noem. Hij word constant in films gezet waarin hij de vreemde, aparte idioot moet spelen die door dom geluk in de antiheld veranderd. Het is erg zonde want Johnny Depp kan hele serieuze rollen spelen (Fear and loathing in Las Vegas en Ed Wood bijvoorbeeld). Maar de laatste paar jaren heeft Depp eigenlijk alleen maar Jack Sparrow gespeeld die constant in zijn oma’s kleding kast een nieuw pakje heeft gevonden. In de nieuwste film van regisseur Gore Verbinski (Pirates of the Carribean, Rango)  heeft Johnny Depp de strijdbijl opgegraven en speelt hij de rol van Tonto. Een oude Comanchi indiaan die samen vroeger streed met “The Lone Ranger” (Armie Hammer) voor gerechtigheid. Breekt deze film los van traditionele westerns? Zet het een nieuwe standaard voor de Johnny-Depp-Vloek? Moest Helena Bonham Carter per sé in deze film meespelen? Het antwoord op al deze vragen is simpel te beantwoorden. Nee.

Het “plot” van The Lone Ranger is onmogelijk te volgen. Ja, er is een algemene verhaallijn maar er worden zo ontzettend veel verhaallijnen, karakters en zinloze opmerkingen gemaakt dat er gewoon niet makkelijk één geheel van te maken valt. Maar om het kort proberen samen te vatten. Het is 1869 en advocaat John Reid keert terug vanuit de stad om naar zijn broer Dan te gaan in Texas. Onderweg word hij gevangengenomen door de gezochte bandiet Butch Cavendish. Gelukkig worden hij en Tonto bevrijd door Dan. Niet veel later trekken Dan, John en 6 andere rangers eropuit om Butch gevangen te nemen om vervolgens in een val te lopen en waarbij ze allemaal worden neergeschoten. Maar John weet de valstrik te overleven en besluit samen met Tonto voor gerechtigheid te gaan rijden en Butch proberen uit te leveren. Wat volgt zijn 120 minuten vol met onbegrijpelijke verhaallijnen, karakters zonder diepgang, een film die niet ophoud en Johnny Depp die niet weet op te houden met rare trekjes, slechte one-liners en rare gezichten.

Dus waar te beginnen met de problemen in deze film. Laat ik proberen zoveel mogelijk spoilers te vermijden want voor de mensen die na deze recensie er toch nog heen willen ik deze verschrikking niet verpesten. Ik zal mij beperken tot het intro van de film. Hierbij word al snel het karakter van Tonto geïntroduceerd. En ik geef de film één ding mee. Het ontwerp van Tonto is prachtig gedaan. Hij ziet er welliswaar nog steeds uit als Sparrow in een nieuw kloffie, maar vooral de vogel op zijn hoofd en de gezichtsverf maken Tonto één van de twee memorabele karakters in de film. Tonto is ook duidelijk de held van de film, ondanks dat de film “The Lone Ranger” heet. Het had beter “The Story of Tonto” kunnen heten. Want dit is Tonto’s verhaal. Dat zijn achtergrond en motivatie naar de achtergrond worden gedrukt zodat wij een karakterontwikkeling van John Reid zien is daarom ook des te pijnlijker. John Reid is namelijk echt een onrealistisch personage. In één simpele scené veranderd hij van een simpele advocaat naar een ranger die truuks uithaalt met een lasso en zonder moeite paardrijd is ongeloofwaardig.

De intro laat al snel blijken dat Tonto het verhaal verteld aan een jochie in een circus. Wat zorgde voor een best wel interessant concept. Naast het feit dat dit beeld zeven keer terug moest komen om de actie en film te onderbreken. Meestal om een plotpunt aan te duiden en hoe onlogisch het wel niet is. Het jochie vraagt bijvoorbeeld hoe Tonto uit de gevangenis ontsnapt. Een interessant punt, want het was een bewaakte gevangenis in een dorpje. Het punt word gemaakt maar nooit beantwoord. WAT WAS DAN HET NUT VAN DIE HELE SCENE? Op dat moment herinnerd de film mij, de kijker, eraan dat Tonto het verhaal helemaal overleeft omdat hij degene is die het verhaal verteld!  Ondertussen worden er constant nieuwe karakters geïntroduceerd die weinig tot niets bijdragen aan het geheel van de film. En hier lopen wij tegen het tweede karakter aan wat tof was qua ontwerp maar niet qua uitvoering. De eigenaresse van het hoerenhuis gespeeld door helena Bonham Carter. Ze heeft één geweldige herkenbaarheid wat haar karakter geweldig maakt. Maar verder voegt ze niets toe aan de film. Ze hadden werkelijk iedere andere actrice hiervoor kunnen gebruiken maar het moest natuurlijk Helena Bonham Carter zijn.

Wat deze film echt voor mij volledig verpeste was het einde en specifiek de laatste 30 minuten. Alle verhaallijnen lopen dood, alle plot twists slaan nergens meer op, het verhaal moet weer uit het verhaal stappen om duidelijk te maken wat het plan was. En die verschrikkelijke muziek. De hele film ging van onbegrijpelijke avonturen film naar komedie sneller dan het regisseertalent van Gore Verbinski. De laatste act is één grote puinzooi. Het was alsof ze opeens van een western met best wel wat harde momenten naar een slapstick comedy gingen. Niet langer iemand die het hart van iemand opeet (Yes, that happens. Vraag er maar niet naar, de film weigert een uitleg te geven), maar waarbij alle schurken op gepaste Disney manieren de pijp uitgaan. En die verschrikkelijke muziek stopt nooit het einde is raar en slaat helemaal nergens op als je het later nagaat in je hoofd.

Kortom, The Lone Ranger is geen goede film. Ik denk dat deze film definitief een dieptepunt is voor de regie van Gore Verbinski. Als je kijkt naar wat hij deed met Rango en hoe dat een originele aanpak was op een klassiek western verhaal weet je dat dit mogelijk is bij Verbinski films. Maar helaas weet The Lone Ranger dit niet eens voor elkaar te krijgen. Het is één grote puinzooi die veels te lang duurt, veels te veel probeert en bijna overal faalt en alleen goed is voor simpel vermaak. Wil je naar een goede avonturen film ga dan naar The Wolverine. Wil je een goede Johnny Depp film? Zet dan in hemelsnaam Pirates of The Carribean aan, of nog beter Ed Wood. Maar ga niet naar deze film. Het is ongecontroleerde chaos waarbij motivaties onbreken, het verhaal nergens op slaat en het einde eigenlijk één grote grap is. Een beter voorbeeld van een typische Zomer Blockbuster vind je zelden.

The Lone Ranger krijgt 2 van de 5 sterren. Johnny Depp’s acteerwerk red deze film van een complete ondergang dankzij een slecht script en saaie karakters. Ga alleen naar deze film als er echt niets beters draait. En geloof mij, er draait echt wel wat beters!

DFTBA!

Willem Hilhorst

The Wolverine, Actie, Adrenalie en adamantium in één geweldig pakket!

De X-men films zijn nogal een gemengd geheel. De eerste twee zijn klassiekers en waren de eerste superhelden comic films die gebruik maakten van CGI. Met goede casting voor de herkenbare karakters waardoor de stripverhalen goed naar het grote doek werden vertaalt. Helaas begon toen de daling in de X-men films. Met X-men 3 waarbij het complete plot en canon overhoop werd gehaald en er zowaar belangrijke karakters werden afgemaakt. X-Men Origins: Wolverine daarentegen was datgene wat de serie de nek omdraaide. En al snel werden alle geplande vervolgen uitgesteld. Het was de Batman saga helemaal opnieuw maar dan voor Marvel. Om van deze klap te kunnen genezen was tijd nodig en een nieuw idee. 3 jaar verder en X-Men First Class kwam uit. Een regelrecht succes waarbij eindelijk een goed verhaal werd neergezet in een niet té overdreven setting. Na het succes bleek al snel dat één specifiek karakter in de X-men serie duidelijk een reboot nodig had. 2 jaar verder en eindelijk keert Hugh jackman terug als Logan a.k.a. The Wolverine in de gelijknamige film The Wolverine. En wat een comeback!

The Wolverine speelt zich af direct na X-Men 3 en Logan is nog niet helemaal over de 5 ontkenningsfasen heen na de dood van zijn vriendin in X-3. Hij heeft de afzondering gezocht in de Amerikaanse wildernis en probeert daar de rest van zijn eeuwige leven te slijten. Tot hij word benadert door een Japans meisje Yukio die hem zoekt in opdracht van haar werkgever. Een oude Japanse zakenman van wie hij ooit het leven heeft gered toen de atoombom viel op Nagasaki. De rest van de film volgt The Wolverine tijdens zijn avontuur in Tokio. Het verhaal is een van de sterkere in de X-men serie. Het volgt een duidelijk en geheel verhaal. Niet langer ligt de focus op zo veel mogelijk mutanten in één film proppen maar de focus ligt op Logan en zijn verhaal en waarom deze dingen met hem gebeuren. Er zijn niet veel mutanten in de film en dat is goed. Het karakter van Logan komt volledig tot zijn recht.  Maar dat is niet het enige, de menselijke karakters zijn zowaar interessant en geloofwaardig. Ze zijn wel lastig van tijd tot tijd uit elkaar te houden maar in een miljoenenstad als Tokyo is dat wel begrijpelijk.

De humor krijgt ook zeker een aanbeveling. The Wolverine is duidelijk één van de droogste X-Men films. De humor is meestal goed gevat en dit komt meestal door het karakter van Logan. Logan is gewoon de ideale klootzak en Hugh Jackman is ook de perfect Wolverine. Hij geeft helemaal nergens om en staat niet bepaald open voor kritiek of ander sociaal contact. Zeker ook als je ziet hoe een typische Amerikaan als Logan omgaat met de traditionele cultuur van Japan. En als iemand die eind dit jaar Japan gaat bezoeken heb ik zeker genoten van de scene’s die zich afspelen in het centrum van Tokyo. Maar humor is niet het enige wat deze film sterk maakt. De actie is verbluffend en ongelofelijk goed de hele film door. Van definitief de beste trein scene die je ooit zal zien op het witte doek tot een atoombom die gedropt word op Nagasaki. De actie ziet er (misschien niet altijd even realistisch) geweldig uit en complimenteert het verhaal. Gooi er nog wat Ninja’s, Mutanten en hele toffe technologie in en je hebt een film die een perfecte balans tussen actie, humor en drama heeft.

Helaas is geen enkele film perfect en ook heeft The Wolverine zo wat problemen. Het zijn er niet veel maar vanaf een bepaald punt is de film erg voorspelbaar. En de laatste 20 minuten voelen aan alsof iemand alvast de video game heeft aangezet. Het is niet minder cool ofzo, maar de film gaat van realistisch naar behoorlijk comic-book niveau iets te snel voor mijn smaak. Sommige plot punten zijn niet goed uitgewerkt en als er op een bepaald punt een onthulling word gedaan voelt deze eerder aan als een moment dat in de film is gegooid om de film nog herkenbaarder te maken voor de fans. Ook de terugkeer van één bepaald karakter die een belangrijke rol speelt in de film voelt zinloos. Het karakter voegt weinig toe aan de film en was mij behoorlijk aan het irriteren. Het is een belangrijk karakter voor de canon van Logan’s verhaal maar dat maakte het niet minder irritant.

Maar dit zijn kleine minpunten tegenover wat wel niet de beste film van de zomer tot nu toe kan zijn.

The Wolverine is duidelijk de film die het karakter nodig had. Het vervolgt de X-men saga na X-Men 3 en is een waardig deel voor de serie. Het geeft Wolverine de focus en bad-ass momenten die hij nodig heeft samen met een geweldig verhaal wat zowaar bijdraagt aan het X-Men universum. Mijn laatste tip geld voor bijna iedere Marvel film. Maar blijf zeker weten zitten tot halverwege de credits. Want wat je te zien krijgt wil je zeker niet missen als een X-men fan! The Wolverine is zonder twijfel de beste comic book film dit jaar tot nu toe. In ieder geval tot volgende week Kick-Ass 2 uitkomt!

The Wolverine krijgt 4,5 van de 5 sterren. Dit is de zomer superhelden film die je zeker moet gaan zien!

DFTBA!

Willem Hilhorst