I, Frankenstein : Sommige monsters zouden dood moeten blijven…

Het is (spijtig genoeg) nog steeds januari. En hoewel het einde in zicht is zijn er toch nog een aantal verschrikkelijke films die deze maand zijn uitgekomen. Ik heb eerder gezegd dat ik er niet van hou om vrijwillig naar slechte films te gaan. Uiteraard zijn er uitzonderingen maar over het algemeen probeer ik verschrikkelijke films te vermijden. Met dat voornemen besloot ik gisteren naar de zogenaamde “Sneak Preview” van mijn lokale Wolff bioscoop te gaan. Ik had gehoopt dat ik met een beetje geluk vandaag dan al mijn recensie voor “American Hustle” had kunnen schrijven. Helaas besloot de sneak preview niet American Hustle te draaien, maar “That Awkward Moment”. Ik zat in de zaal en bedacht dat ik mijzelf dit niet aan wilde doen. Dus ik deed iets wat ik nog nooit heb gedaan, ik verliet de bioscoop na 3 minuten. Één halfuur wachten later en ik besloot om naar “I, Frankenstein” te gaan in de hoop dat de film beter zou zijn dan That Awkward Moment. En tot mijn grote genoegen was dit ook zo. Maar dat zegt niet heel veel, want I, Frankenstein is misschien wel één van de slechtste cliché actiefilms van de afgelopen jaren.

Iedereen kent hopelijk het monster van dokter Frankenstein. Je weet wel, dat klassieke Universal studios monster met de bouten in zijn nek en dat dikke voorhoofd. Zie je het voor je? Mooi zo, dan mag je nu aan een gespierde Aaron Eckhart denken die met een metalen staf demonen doodmept terug naar de hel, want dit is de route die I, Frankenstein neemt. Het is een bijna onbeschrijfelijk verhaal, maar ik ga mijn best doen om het zo duidelijk mogelijk te vertellen. Blijkbaar woed er al eeuwen een oorlog tussen demonen en de orde van de gargouilles zonder dat wij mensen er van weten. Tussen beide groepen staat het monster van Frankenstein, die ook wel Adam wordt genoemd. De demonen willen het dagboek van dokter Frankenstein zodat ze het proces wat Adam tot leven heeft gewerkt kunnen herhalen zodat alle geesten uit de hel deze lichamen kunnen gebruiken om terug te keren naar de aarde. Adam staat aan de kant van de orde van de Gargouilles maar is meer een anti-held die doet wat hij wil. Wat er meestal op neerkomt dat hij demonen vernietigt en ze terugstuurt naar de hel. Als je het niet meer kan volgen is het begrijpelijk, want deze film slaat helemaal nergens op.

De karakters zijn zo vergetelijk als wat, met uitzondering van Bill Nighy als de demonenprins Naberius en Aaron Eckhart als Adam. Bill Nighy was duidelijk alleen op de set om een loonstrookje te krijgen en heeft vooral lol in het spelen van een typische cliché schurk. Aaron Eckhart is een badass demonenkiller en tegelijkertijd het monster van Frankenstein. De twee hebben geen enkele relatie. Waarom moest dit in hemelsnaam een Frankenstein film zijn? Naast de duidelijke reden dat de naam Frankenstein veel geld oplevert is er geen enkele reden waarom deze film niet Priest 2 of Legion 2 had kunnen zijn. Het verhaal is pittig gestoord en gaat helemaal nergens over. Met dialogen waarvan je dubbel ligt en karakters waar je geen zak om geeft. 

Deze film is de definitie van vergeetbaar en heeft geen enkele meerwaarde dan de special effects en de designs. De gevechten zijn over de top en vol met actie, maar omdat je niet geeft om zowel de demonen als de orde van de Gargouilles staat er helemaal niets op het spel. De designs van de gargouilles zijn wel ontzettend tof, zeker als ze transformeren van mens naar stenen vliegend standbeeld. De demonen voelen meer aan als rejects uit een aflevering van Doctor Who en hebben een vrij saai en standaard ontwerp.

Het enige wat ik deze film nog kan meegeven is het feit dat het een dolkomisch avontuur is. Het valt geen enkele seconde serieus te nemen. En laten we eerlijk zijn. Het monster van Frankenstein die demonen afmaakt. Wat had iemand ooit verwacht toen ze deze film gepitcht kregen. Het is een perfecte film die je wilt kijken met vrienden om te zien hoe slecht deze is. Nog beter lijkt me deze film als je high of dronken bent. Want dan kan je zonder schaamte lachen om de verschrikking die deze film is. Er zit vermaak verborgen in deze film, je moet er alleen heel erg voor open staan. Ik hoop dat er weer een serieuze reboot komt van het monster van Frankenstein. Want films die simpel bestaan om winst te maken op de naam alleen zouden eigenlijk verboden moeten worden. Ik verban deze film naar het graf van dokter Frankenstein en hoop dat hij nooit meer het daglicht ziet.

I, Frankenstein krijgt een 3,8 / 10. De film is slecht, maar wat had je anders verwacht van een film die I,Frankenstein heet en gaat over het monster van Frankenstein die demonen vermoord. De film is ontzettend slecht, maar kan vermakelijk zijn als je echt van de wereld bent. Als je dat niet bent zou ik deze film aan niemand aanraden en hoop dat deze snel wordt vergeten.

DFTBA!

Willem Hilhorst

Ender’s Game, Een ruimteavontuur zonder diepgang.

Op het moment van schrijven is het januari. Beter bekend als de maand waar films in worden gedumpt die niet goed genoeg zouden zijn voor de kerst of de zomer. januari en februari zijn de maanden waar we meestal geen hoge eisen mogen stellen aan de film kwaliteit. Ender’s Game onderging dit lot niet per se in Amerika waar de film al in november in première ging maar in Nederland kwam deze film pas vorige week uit. Gebaseerd op een science-fiction roman die in gaat op het gebruik van kinderen en politiek in een verre toekomst. Hoewel de opbouw, setting en effecten er allemaal prima uit zien heeft Ender’s Game niets nieuws te bieden en voelt als een vergetelijke film aan die niets toevoegt aan zowel het science-fiction genre als het Young Adult adaptatie genre.

Laat ik beginnen met de positieve kanten van Ender’s Game. De film ziet er prima uit en is goed geschoten. Met creatieve locaties en settings wordt er toch regelmatig de illusie gewekt dat het verhaal zich in de ruimte afspeelt. Het is bij lange na niet zo baanbrekend als Gravity, maar het voldoet aan de simpele taak. Het verhaal en de effecten zitten ook prima in elkaar. Het verhaal doet denken aan hybride tussen District 9, Harry Potter en Avatar. Het is een interessant verhaal en laat ons duidelijk een toekomstbeeld zien dat niet alleen onze angst voor het onbekende vertelt, maar ook hoe mensen in elkaar steken. Ender is een jongen die vanaf zijn geboorte getraind is (met behulp van videogames) om een oorlog te leiden tegen aliens. Hij is sociaal introvert en heeft weinig contact met zijn familie, behalve met zijn zus. Na een aantal gebeurtenissen wordt hij toegelaten tot een ruimteschool waar hij zijn training voor de oorlog begint als commandant.  De special effects zijn prima maar hebben niet een unieke feel of waarde. Het gaat zelfs zo ver dat op een bepaald moment je het gevoel hebt alsof je kijkt naar een PS3 game. Het ziet er niet slecht uit, maar voegt niet heel veel toe aan de film.

Er zijn twee grote problemen met Ender’s Game. Ten eerste zijn het de karakters en het acteerwerk van de acteurs. Met acteurs als Asa Butterfield, Sir Ben Kingsley en Harrison Ford verwacht je op z’n minst een stevig staaltje acteerwerk met hier en daar een heftige monoloog. Helaas valt dit behoorlijk tegen en is geen van de performances memorabel. Het voelt alsof Kingsley en Ford er alleen waren om een loonstrookje te ontvangen. Ze voegden niet heel veel toe aan de film ondanks hun belang voor het verhaal. Asa Butterfield keert weer terug naar het scherm na zijn geweldige performance als Hugo uit 2011. Maar waar hij in Hugo echt een karakter had ontbrak het hier volledig. Misschien omdat je bij een boek duidelijk de gedachten kan volgen van de hoofdpersoon dat Ender interessanter is om te volgen. Maar hier voelt hij een beetje leeg aan terwijl hij futuristische videospelletjes speelt  en ruzie heeft met zijn commandant. Zelfs in één van de gevechten voel je niet heel veel voor hem of hij nu wint of verliest. Hij is niet goed relateerbaar en had misschien beter uitgewerkt kunnen worden. Asa Butterfield had duidelijk te weinig om mee te werken. De supporting cast is net zo vergetelijk als de hoofdrolspelers en worden ook veel gespeeld dor onbekende acteurs. Het is jammer, want ik had graag de rivaal van Ender willen zien als een soort Draco Malfidus uit Harry Potter. Helaas krijgen we een voorspelbare, ouderwetse pestkop die net zo makkelijk wordt verworpen als dat hij wordt neergezet.

 Het grootste probleem van Ender’s Game is toch wel het einde. Ik ga het niet spoilen maar wat was er mis met dat einde van de film? Het sloeg drie keer nergens op en zorgde er zelfs voor dat ik terugkeek op de voorafgaande twee uur en opeens alle problemen in de film zag. Ik weet niet of dit einde hetzelfde is als in de boeken maar als dat het geval is zou ik als kijker graag een uitleg willen hoe het einde in elkaar steekt en wat het betekent. Het is niet een einde als inception waarbij het open einde je juist aan het denken zet maar meer een einde als uit de film “They Live”.  Persoonlijk had ik liever een einde gezien waar wij als kijker opeens de impact zien van de acties van de hoofdpersonen. Dat we emoties te zien zouden krijgen als verbazing, ongeloof en woede. Maar hier kwam dat einde helemaal niet tot zijn recht en voelde het als een saaie en zinloze cliffhanger die de hele film omlaag bracht. Ik had weinig problemen met deze film tot ik het einde zag en dat was erg jammer om te zien.

Is Ender’s Game de grote volgende film adaptatie die iedereen moet zien? Absoluut niet. Zijn Ender Wiggin en zijn crew interessante en leuke karakters om te volgen? Nee, je gaat niet met ze meeleven of om ze geven. Voor wie is deze film? Ender’s Game is een film waarbij je heel simpel je brein uitzet en geniet van de mooie plaatjes. De film mist diepgang, karakterontwikkeling en een goed einde. Het is duidelijk te zien waarom Ender’s Game verplaatst was naar januari. Het valt precies in het rijtje van films die niet de moeite waard zijn en je vergeet nadat je ze hebt gezien. Laten we hopen dat dit niet een trend is die zich doorzet voor de rest van het jaar.

Ender’s Game krijgt een 5,8 / 10. Geen interessante karakters, een verschrikkelijk einde en middelmatig acteerwerk van een topcast maakt Ender’s Game niet de nieuwe franchise die je in de gaten wilt gaan houden. Maar voor simpel vermaak en vertier kan de film prima in de achtergrond draaien op een feestje.

DFTBA!

Willem Hilhorst