Album Recensie: Elvya Dulcimer - Untold Stories

‘It is often my intention to make music that seems to come straight out of a fairytale. But just like fairytales they can have a deeper, sometimes darker intention underneath’. 

Het voorwoord van Untold Stories, het debutalbum van Elvya Dulcimer, maakt direct aan  de luisteraar duidelijk waar hij of zij aan begint. De klassieke sprookjes zijn niet langer beperkt tot de letters op de pagina, maar worden door strakke compositie en een geheel eigen stemgeluid tot leven gewekt in dit sterke debuutalbum.

Untold Stories neemt de luisteraar mee in een magische wereld waar het klinkt alsof elfjes achter de bomen zijn verborgen en fluisteren in het bos. Het is deze insteek en thematiek van natuur en het mystieke dat de basis vormt achter de eigen nummers en het instrumentgebruik. Alles wordt gebruikt om de Keltische sfeer van het album tot leven te wekken. Nummers als Nature, Remember en Socopelli veranderen het beluisterde landschap in bossen en marktkramen en zouden zo kunnen dienen voor een luisterboek of zelfs een soundtrack voor een fantasiefilm. De uitspringer op het album is echter het nummer Try To Listen. Het is verschilt van de andere nummers en neemt veel meer een popstijl aan. Het lied komt hierdoor een stuk persoonlijker overkomt en zet echt het zangtalent van Elvya op de kaart. Ik had graag meer nummers in deze stijl willen horen omdat het album dankzij deze afwisseling een stuk gevarieerder klinkt.

Naar mate het album vordert blijven de lange uithalen aanhouden en worden de dubbele stemmen iets te veel herhaald. Als het album achter elkaar wordt geluisterd krijg je al snel de indruk dat veel liedjes op elkaar beginnen te lijken. Gelukkig is de afwisseling tussen instrumentale en vocale nummers goed uitgespreid waardoor je niet snel nummers overslaat. Opvallend is dat in drie van de dertien liedjes gebruik wordt gemaakt van een eigen taal die bedacht is door Elvya zelf. Hierdoor komt het mystieke en magische van de nummer beter naar boven, hoewel ik het jammer vindt dat ik het boekje naast het nummer moet houden om de achterliggende en vaak diepere betekenis te kunnen begrijpen van deze nummers. Ik had liever twee versies van de nummers gehad op het album zodat ik het verschil tussen de Engelse en de andere taal had kunnen horen omdat het zonder het boekje en de uitleg niet heel veel toevoegt aan de nummers om ze tussendoor te beluisteren. Buiten de context van het album vallen vooral de nummers in deze eigen taal een beetje uit de toon, terwijl de Engelse en instrumentale nummers beter het mystieke en magische weten te behouden.

Het debuutalbum van Elvya Dulicmer iets dat naar meer smaakt. De compositie en kracht van de nummers is onmogelijk te missen voor de luisteraar. Het streven om mystieke muziek te maken en sprookjes tot leven te wekken is zonder twijfel gelukt in Untold Stories. Het neemt de luisteraar niet alleen mee naar een mysterieuze wereld maar laat deze er in ronddwalen en snoepen van alles dat deze te bieden heeft. Desondanks is het gebruik van de lange uithalen en veel herhalende geluiden niet helemaal geschikt om het album achter elkaar te blijven draaien. Daarnaast voegt, naar mijn mening, de eigen taal van Elvya niet bijzonder veel toe aan de drie nummers die hierin geschreven zijn. Echter zijn de instrumentale nummers ideaal voor de sfeer en setting van middeleeuwse feesten, sprookjesbossen en mysterieuze verhalen. Terwijl nummers als Nature, Ann’Vatu en Try to Listen het zangtalent van Elvya laten horen. Het album is niet voor iedereen, maar als je nog op zoek bent naar dat mysterieuze, mystieke, buitenaardse geluid mag je Untold Stories van Elvya Dulcimer absoluut niet missen. 

Untold Stories is vanaf 2 september digitaal verkrijgbaar via https://elvyaofficial.bandcamp.com/album/untold-stories  en vanaf 19 september als fysiek exemplaar te verkrijgen op de Elf Fantasy Fair in Arcen.

X-men: Days of Future Past, de reboot die de franchise nodig had

Er zijn veel verschillende soorten superhelden verschenen door de jaren heen. Batman weet met zijn geweldige fortuin en ongelofelijke kwaliteiten de schrik van de nacht in Gotham te zijn. Iron Man weet met zijn technische kennis de wereld steeds weer te verassen. Toch hebben de X-Men altijd een speciale plaats gehad in het superhelden genre. Niet alleen staan de X-Men voor iets heel anders dan helden als Superman of de Hulk maar ook hebben ze een veel duidelijkere positie gehad in de film wereld dan de meeste superhelden. X-Men I en X-Men II behoren tot de klassieke superheldenfilms uit het begin van de 00’s. Daarna begon de series bergafwaarts te gaan. X-Men III wist niet alleen fans boos te krijgen door de beroemde “Phoenix-Saga” helemaal verkeerd uit te voeren. Maar ook door een paar van de bekendste karakters te vermoorden of hun krachten weg te nemen. Zo stierf Cyclops een zinloze dood, besloot Rouge om haar krachten weg te nemen en werd Mystique gevangen genomen en werden haar krachten weggenomen. Om de laatste spijker in de doodskist te slaan wist Gavin Hood met X-Men origins: Wolverine niet alleen iedereen zijn of haar favoriete mutant te verpesten, namelijk Wolverine. Maar ook Deadpool direct de nek om te draaien. De franchise had dringend een reboot nodig. Met X-Men: First Class werd de fundatie gelegd voor de komende films en nu weet X-Men: Days of Future Past (DOFP) niet alleen het X-Men universum te herstellen maar ook een goede X-Men film neer te zetten.

Het plot uit DOFP is ingewikkeld maar goed te volgen voor de kijker die niets weet van X-Men. In de toekomst hebben robots, genaamd Sentinels de meeste mutanten maar ook mensen uitgemoord. In deze nieuwe Holocaust zijn er maar een paar mutanten die deze oorlog hebben overleeft. In een poging om ervoor te zorgen dat deze oorlog nooit heeft plaatsgevonden besluiten Professor Xavier en Magneto om Wolverine terug te sturen in de tijd om hen te waarschuwen wat er komen gaat en om te proberen om deze verschrikkelijke oorlog te voorkomen. De kracht van deze film ligt hem in de karakters en het geweldige script. Niet alleen krijgen we opnieuw de fantastische cast van de X-men films te zien, maar ook zien we deze omgaan met de nieuwe cast uit X-Men: First Class (FC). Het voordeel van FC was dat ze de personages van Magneto en Professor Xavier een stuk menselijker wisten te maken. Dit was mede dankzij het geweldige acteerwerk van James McAvoy als professor X en Michael Fassbender als Magneto. Deze film combineert het beste van beide werelden door ons zowel de oude versies als jongere versies van deze karakters te laten zien. En hoewel de focus op de jongere karakters ligt blijven de confrontaties tussen deze twee personages het hoogtepunt.

Daarnaast is er het slimme verhaal en geweldige script. Niet alleen zijn de dialogen meeslepend geschreven en goed te volgen maar dragen ze geweldig bij aan het canon van het X-Men universum. Zeker door het aspect van het tijdreizen levert het een paar geweldige scènes op tussen Wolverine en de andere mutanten. Kleine details die het verhaal iets meer diepgang geven zijn een geweldige toevoeging, in het bijzonder de reden waarom Magneto opgesloten zit in de jaren 60’ is briljant bedacht. Andere geweldige toevoegingen zijn nieuwe karakters in het X-Men universum. Allereerst is er Peter “Motherfucking” Dinklage als de schurk Dr. Bolivar Trask. Dinklage weet op een geweldige manier zijn personage neer te zetten. Het grappige is dat het personage van Trask nooit is geschreven als een dwerg, maar het is duidelijk dat de makers van de film daar geen rekening mee hebben gehouden. Peter Dinklage is gewoon een fantastische acteurs en het is fijn om hem te zien schitteren in een rol die niet te maken heeft met draken en oude kastelen. Ten tweede is er de introductie van Quicksilver, die werkelijk in elke scène de show steelt. Niet alleen heeft hij misschien de grappigste scène in een film sinds de rivier en watertonnen uit The Hobbit: The Desolation of Smaug, maar ook als karakter is hij erg interessant en ik had graag meer van hem willen zien. Hopelijk komt hij meer tot zijn recht in één van de andere Marvel films die al in de planning staan.

Er zijn een paar kleine missers in DOFP. Zo was er helaas niet zo veel focus op de oudere versies van Professor X (Patrick Stewart) en Magneto (Ian McKellen). Ze krijgen niet de aandacht die ze verdienen en ook een hoop van de andere overlevende mutanten zijn vrij weinig te zien in de film en hebben meer een rol als cameo dan als volledig uitgeschreven rol. Wat jammer is, aangezien de X-Men films de beste casting heeft als het aankomt op adaptatie van de originele comics. Halle Berry als Storm, Hugh Jackman als Wolverine en Jennifer Lawrence als Mystique zijn een paar van de beste casts als het aankomt op superhelden films. En het is jammer om te zien dat een groot deel van de originele cast niet volledig aan bod komt omdat de focus ligt op de nieuwe cast van de jongere versies van de personages. Daarnaast voelen sommige aspecten van de film een beetje gehaast aan en springt het plot van her naar der op een paar punten. Maar dit zijn maar kleine probleempjes in een erg sterke superhelden film.

X-Men: Days of Future Past weet door middel van een geweldig script, goede personages en een strak verhaallijn niet alleen een goede film neer te zetten, maar ook eindelijk de X-Men film canon op te lossen. Het einde is misschien wel één van de beste eindes die X-Men fans hadden kunnen hopen en opent de deuren voor veel meer nieuwe verhalen en avonturen met de X-Men. Met de geruchten dat er al een afzonderlijke Mystique film in productie is, zou dit een trend kunnen zijn dat we steeds meer losstaande X-men films te zien zullen krijgen. En als ze allemaal de kwaliteit zijn van DOFP zal je mij niet snel horen klagen. Laat de X-men maar komen!

X-Men: Days of Future Past krijgt een 8,5 / 10.

DFTBA!

Willem Hilhorst

Godzilla, de terugkeer van de koning der monsters

Sinds zijn filmdebuut in 1954 heeft Godzilla zijn stempel gedrukt op het monster genre en is hij hét icoon van de angst voor nucleaire oorlog geworden. Door de jaren heen heeft de Japanse studio Toho maar liefst 29 films geproduceerd met de koning der monsters. . Maar na Godzilla: Final Wars (2004) was het tijd om het monster zijn welverdiende rust te gunnen. Het Amerikaanse publiek had geen behoefte meer aan de Japanse monster films nadat verschrikkelijke echte rampen, zoals de aanslagen op 11 september het leven zo ingrijpend hadden veranderd.  Nu, 60 jaar na zijn eerste verschijning op het witte doek, besloot Toho om in samenwerking met de Amerikaanse productiestudio Warner Bros Godzilla een tweede kans te geven. Met de Britse regisseur Gareth Edwards, gekozen vanwege zijn uitstekende lowbudgetfilm “Monsters” uit 2010, was dit dé kans om het westerse publiek opnieuw kennis te laten maken met Godzilla. En gelukkig is dit Edwards gelukt.  Godzilla is een spektakel van grootste porporties dat ons bijna doet vergeten dat er ooit een andere Amerikaanse Godzilla film is gemaakt. En dat is maar goed ook, want dit is de Godzilla film die ik al jaren wil zien op het witte doek.

Gareth Edwards bewees bij zijn debuut al dat hij snapt dat mensen het belangrijkst zijn in een spektakelfilm, en niet de special effects. We krijgen niet constant de monsters in close-ups te zien en zitten het grote en de hele tijd in spanning zitten te kijken tot de monsters verschijnen. In het geval van Godzilla volgen we het gezin Brody en hun ervaringen met de ravage die Godzilla met zich meebrengt. De film opent geweldig dankzij een sterke en emotionele rol van Bryan Cranston die laat zien dat de focus van de film duidelijk ligt op de menselijke personages. De kracht van deze film zit hem in het feit dat hij speelt met je verwachtingen en ze overhoop haalt. De onverwachte wendingen die het plot neemt zijn niet alleen goed uitgevoerd, maar dragen ook bij aan de nieuwe achtergrond voor Godzilla. Door bepaalde stukken uit de oorspronkelijke achtergrond van Godzilla aan te passen weet Gareth Edwards ons een nieuwe Godzilla te introduceren die niet alleen er ongelofelijk uit ziet, maar ook een stuk geloofwaardiger overkomt.

Laten we het eventjes hebben over deze nieuwe versie van de Koning der monsters. Godzilla heeft in de afgelopen 60 jaar een hoop veranderingen meegemaakt.  In de jaren 60 werd er gebruik gemaakt van een man in een rubberen Godzilla kostuum die allerlei miniaturen van Tokyo vertrapte en vocht tegen andere monsters zoals Mothra, een reusachtig vlinder monster en King Gehdora, een driekoppige vliegende draak. In de jaren 80 besloot men om een nieuw kostuum te ontwerpen waardoor Godzilla er een stuk angstaanjagender uit begon te zien. In de jaren 90 besloot men dat het eindelijk tijd was om Godzilla met digitale effecten opnieuw te ontwerpen. Het effect was semi indrukwekkend en had een hoop aanpassingen nodig voordat de laatste versie van Godzilla in Godzilla: Final Wars definitief in CGI te zien was op het witte doek. Nu zijn we 10 jaar verder en Godzilla ziet er werkelijk ongelofelijk uit. Zodra de koning der monsters voor het eerst overeind komt en zijn ware grootte laat zien valt je mond vanzelf open. Hij is nog steeds gigantisch en nieuwe uiterlijk doet eer aan het originele ontwerp uit Gojira (1954)

Toch heeft deze film wel een aantal problemen. Een groot deel daarvan kan ik helaas niet kwijt want in dat geval verklap ik belangrijke wendingen uit de film en dat wil ik niet. Hoewel er veel focus is op de menselijke personages, zijn de meeste personage volstrekt oninteressant. Er zijn uitzonderingen zoals het personage van Bryan Cranston en de wetenschapper Serizawa, wat een referentie is naar de wetenschapper uit de originele Godzilla film, gespeeld door Ken Watanabe. Aaron-Taylor Johnson en Elizabeth Olson doen niet interessants met hun personages en voelen aan als de typische familie in nood tijdens een rampenfilm. Ze krijgen weinig tot geen diepgang en missen de charme van bijvoorbeeld de hoofdpersonen uit Monsters. Je kijkt deze film voor de acties scènes en sets en deze zijn ongelofelijk. Het is alleen teleurstellend dat we de het grootste deel van de tijd het verhaal moeten volgen vanuit het perspectief van Aaron-Taylor Johnson’s personage dat gewoon niet  boeiend genoeg is om te volgen. Natuurlijk moet het publiek iemand hebben om te volgen en zich in te kunnen leven, maar bij een een film als Pacific Rim is dat een film die precies weet waarvoor de mensen komen en zijn beloftes waarmaakt. Robots en monsters die vechten, het is zo simpel maar het werkt zo goed, terwijl het merendeel van die menselijke cast ook niet interessant was. Waar een film als Pacific Rim koos voor een eerbetoon aan de klassieke Japanse monsterfilms en vooral een hoge funfactor heeft,  kiest Godzilla voor een grimmige en serieuze toon die niet altijd even goed tot zijn recht komt.

Mijn andere grote bezwaar van de film is dat er, voor een film die Godzilla heet, de titelfiguur pas verschijnt halverwege de film en in totaal maar 20 minuten te zien is. We zien maar weinig van de vernieling die Godzilla aanricht in San Fransisco en de gevechten die hij voert. Ik snap waarom de Gareth Edwards deze afweging heeft gemaakt, maar de reden waarom Godzilla zo populair is geworden in de Japanse cinema was vanwege zijn ongelofelijk vermakelijke gevechten met andere klassieke Godzilla monsters. King Gehdora/Gidrah, Mechagodzilla en King Caesar hebben de beste vechtscènes uit de hele franchise. Er zijn wel wat gevechten in deze film, maar de opbouw en duurt erg lang. Ik ben hier om een Godzilla film te kijken waarin ik monsters wil zien vechten. De keuze om Godzilla op te bouwen als de haai uit Jaws of de dinosauriërs uit Jurassic Park komt niet altijd tot zijn recht. Gelukkig komt de film in de derde acte eindelijk op gang en laat het Godzilla in al zijn reusachtige glorie zien.

Ik had aanvankelijk een verdeelde mening over Godzilla. Ik had zo gehoopt op de reusachtige gevechten tussen de koning der monsters en één van zijn bekende vijanden. In plaats daarvan kreeg ik een menselijk verhaal waar Godzilla aanvoelde als een bijkomstigheid. Maar de dingen die de film goed doet zijn ook werkelijk ongelofelijk goed. Godzilla’s nieuwe design en eerste  verschijning  zijn perfect, de actiescènes zijn meeslepend en groots en de wendingen die de film neemt zijn gedurfd. Toch had ik op meer gehoopt. Godzilla is geen slechte film, alleen slaat het op sommige punten net de spijker mis. Hopelijk betekent deze film de definitieve terugkeer van de Koning der monsters en kunnen we in de toekomst uitkijken naar meer films met klassieke vijanden als Mothra en King Gihdorah. Ik hoop dat het niet nog eens 10 jaar zal duren voordat Godzilla zijn onvermijdelijke terugkeer zal maken, want deze reboot smaakt naar meer!

Godzilla krijgt een 7,8 / 10. Hoewel de actie, opbouw en Godzilla zelf ongelofelijk zijn, maken de vergetelijke menselijke karakters het meesterwerk wat ons belooft was in alle trailers. Als je nog nooit kennis hebt gemaakt met Godzilla is deze film een must! Als je een Godzilla fan bent weet je wat je kan verwachten en is dit de reboot die je moet zien!

DFTBA!

Willem Hilhorst

Her, Romantiek, Drama en Emotie in één fantastische app

Veel mensen hebben een eigen beeld over hoe onze toekomst er uit gaat zien. Sommige mensen zien ons al tussen de sterren reizen naar ver afgelegen planeten. Anderen zien de aliens op aarde landen en kijken uit naar alle technische vooruitgangen die de toekomst met zich gaat meebrengen. Voor films is het daarom altijd makkelijk om een sciencefiction genre te maken. Hier een alien, daar een laser en “voilla” , je bent klaar. Het is daarom interessant om een film als “Her” te zien, waarbij het toekomstscenario dat wordt geschetst niet direct als sciencefiction gezien hoeft te worden. Her vertelt een intiem en prachtig romantisch verhaal waarbij de romantiek tussen mens en computer centraal staat en niet onrealistisch aanvoelt. Spike Jonze weet met Her niet een goede sciencefiction film neer te zetten maar een fenomenaal romantisch drama.

 Theodore is een man die in een behoorlijke midlifecrisis zit. Hij is gescheiden van zijn vrouw, hij woont alleen en is erg introvert. Alles verandert als hij in het bezit komt van computersoftware programma die haarzelf Samantha noemt. Langzaam maar zeker bouwen Theodore en Samantha een relatie op die eigenlijk niet echt aanvoelt.  Het is een rare situatie die hier geschapen wordt door Spike Jonze. Hoewel het scenario heel onrealistisch klinkt werkt het ongelofelijk goed dankzij de rollen van Joaquin Phoenix en Scarlet Johansson. Als kijker geloof je dat deze relatie oprecht is en echt mogelijk zou zijn hoe onbegrijpelijk het is en het tegen alles in gaat wat liefde zou moeten voorstellen. Omdat het toekomstscenario uit Her zo realistisch aanvoelt vergeet je al vrij snel dat Samantha geen echt persoon is. En omdat de andere mensen waar Theodore mee om gaat er geen probleem van maken neem je als kijker de relatie voor waar aan. Theordore en Samantha gaan door dezelfde problemen als echte koppels en we zien hoe hun relatie zich ontwikkelt hoe raar het ook voelt om te zien.

Het toekomstbeeld van her verschilt ontzettend van de meeste sciencefiction films die we tegenwoordig krijgen te zien. Het is niet als District 9 van Neil Blomkamp waarbij het voelt als een “realistische sciencefiction” maar waar het toch overduidelijk fictie is. Het voelt ook niet als een film als “In Time” waarbij het sciencefiction element ver gezocht is en de hele samenleving verdeelt. Her voelt aan als een echt toekomstscenario. We zien hier en daar wel sciencefiction ontwikkelingen maar het is niet zo ver gezocht dat het niet zou kunnen bestaan. Van de toekomstige videospellen tot het OS zelf, het voelt echt aan en niet als een vliegend skateboard uit Back to the Future II, hoewel ik misschien toch liever zo’n skateboard zou willen dan een OS. Alle toekomstige uitvinden en gadgets voelen niet onmogelijk en onecht aan. Ze zien er zelfs een beetje retro uit waardoor het een bekend en herkenbaar gevoel heeft. Ook de stem van Scarlett Johanson als Samantha voelt veilig en vertrouwd aan. Je krijgt als kijker geen emoties zien en ze is en blijft een computerprogramma, maar er schuilt meer achter. Ze weet met haar stem een karakter neer te zetten dat we als kijker vertrouwen en waar we zelf ook langzaam verliefd op worden.

Her is een ongelofelijk mooie film. Het toekomst beeld wat hier wordt neergezet is uniek en voelt niet ver gezocht aan hoewel het juist ver gezocht is. De relatie tussen Samantha en Theodore is zo onwaarschijnlijk en tegelijkertijd zo prachtig. De film stelt vragen wat een relatie zou moeten zijn en hoe zowel beide partners er mee om moeten gaan. Her past prima tussen het rijtje romantische drama’s als “Eyes Wide Shut” en moderne sciencefiction films als “District 9”. Het voelt als een nieuw en origineel idee waar we tegenwoordig een tekort aan hebben in de filmwereld. Ik raad Her dan ook aan iedereen aan die graag eens wat anders wil zien, want Her is een fantastische film!

Her krijgt een 8,7 / 10. Met een intrigerend plot, een fantastische cast en acteerwerk is Her één van de beste romantische drama’s in tijden en één van de beste films van dit jaar!

DFTBA!

Willem Hilhorst

The Lego Movie: Nostalgie, humor en fantasie in één fantastische set!

Wie kent ze niet? De LEGO blokjes. Het beroemdste en meest creatieve speelgoed ter wereld. Bijna ieder kind is wel grootgebracht met LEGO’s. Mijn eerste set was een klein Harry Potter kamertje en vanaf het eerste moment was ik verslaafd aan het bouwen en experimenteren met deze wonderlijke steentjes. Geruchten van een LEGO film gingen al jaren de ronde. En na vele jaren productie is het dan eindelijk zo ver. LEGO gooit al haar steentjes en licenties in de strijd om één van de meest ambitieuze animatie films ooit te maken. Meer dan anderhalf uur aan stop-motion animatie met LEGO is bijna ondenkbaar in een frame rate van 30 beeldjes per seconde. En The LEGO Movie flikt niet alleen dat, maar weet daarnaast de beste animatiefilm van de afgelopen 5 jaar neer te zetten. The LEGO Movie is een aanrader voor iedereen die een kind is geweest en weet hoe het is om te spelen met dit fantastische speelgoed.

Emmet is een gewone, simpel minifiguurtje in zijn stad. Iedereen en alles is van LEGO en iedereen werkt samen aan het constant bouwen van gebouwen en voorwerpen aan de hand van de instructies. Door een wirwar van evenementen stuit Emmet op een geheim voorwerp wat hem verheft tot “The Special One”. Hierdoor reist hij door vele werelden en ontmoet veel rare en eigenzinnige karakters uit het LEGO universum. Wat deze film zo goed vooruitdrijft zijn de karakters en het stemacteerwerk van de hoofdrolspelers . De casting is perfect. Will Ferell als de schurk President Buisness, Liam Neeson als de “Good cop / Bad cop” en Morgan Freeman als een God. Alle karakters zijn duidelijk stereotypen en vallen perfect samen in de gestoorde wereld die geschapen is door de animators. Emmet en Wyldestyle zijn erg relateerbaar en zijn leuke hoofdpersonages om te volgen. Waar de film echt in uitblinkt zijn alle gelicenseerde karakters waar LEGO toegang tot heeft. Wie had ooit gedacht dat Batman, Abraham Lincoln, Superman, Gandalf, De NBA All-Stars en Green Lantern allemaal in één film zouden kunnen verschijnen. En er zijn ook zo veel obscure en briljante cameo’s die gemaakt worden dat het lastig is om niet te kunnen genieten van de gestoordheid van het plot. Het maakt niet uit dat Batman tegen een eenhoornkat zegt dat hij alleen maar met zwarte steentjes werkt. Je wordt zo opgenomen in de film dat je alles accepteert wat er voorbij komt. Vooral het einde is prachtig. Het staat symbool voor zoveel dingen waar ik mijzelf helemaal in kon herkennen. Het is een prachtig gebaar naar zowel onze jeugd als onze toekomst en het einde was in mijn ogen perfect.

Dan is er de animatie. Hoewel ik eerst het niet kon geloven buig ik zo diep als ik maar kan voor de fantastische Stop-Motion animatie. Deze film heeft mij er aan herinnerd waarom ik zo dol ben op het maken van films. Het is een passie en dat zie je bij deze film in elke scène naar boven komen. De animators wisten hoeveel er mogelijk was en nemen niet de tijd om alle draadjes of lijm te verbergen. Het is een project waar de passie en liefde voor LEGO van af straalt. Het deed mij er aan herinneren hoe ik samen met vrienden vroeger kleine stop-motion animaties bouwde en creatief bezig was en deelde met anderen. De animatie is ook ontzettend creatief. Van de gestoorde constructies tot de over de top actie scènes. Er is geen moment rust voor de kijker. Overal schieten dingen, bewegen figuurtjes en dreunt de muziek in je oren. Dit is zowel positief als negatief. Positief in dat je een hele hoop dingen ziet bewegen en daarnaast ook alle grappen en creativiteit van de makers ziet. Negatief omdat het heel druk is en soms onmogelijk om te volgen. Deze film is de definitie van willekeurigheid. Niet alleen vanwege de gestoorde verhaallijn en de cameo’s die elke seconde plaatsvinden. Maar ook vanwege de vreemde karakters, hyperactieve muziek en de explosieve actie. Ik genoot hier elke seconde van en ik denk dat kinderen hier ook zeker van zullen genieten. Maar voor de ouders die al gek worden van een op en neer springend kind is deze film misschien niet helemaal geschikt.

The LEGO Movie is niet de beste animatie film van dit jaar tot nu toe. Het is de beste animatie film en comedy van de afgelopen 5 jaar. Ik heb niet meer zo genoten van een animatiefilm sinds Wreck-It Ralph in 2012 of van Up in 2009. Ik keek al meer dan één jaar uit naar deze film en het voldeed niet alleen aan mijn verwachtingen. Het overtrof elke verwachting die ik had van deze film. De film is niet alleen een ode aan LEGO, maar aan onze jeugd en onze toekomst. Het is één van die perfecte films voor mij, niet alleen geweldig op een komisch of technisch punt, maar ook voor al op een emotioneel punt. Ik weet zeker dat dit niet de laatste keer zal zijn dat ik deze film ga kijken. Deze film is een aanrader voor iedereen die ooit jong is geweest en heeft gespeeld met LEGO’s. Ik ga snel weer in mijn lades op zoek naar de beroemde steentjes en weer eens wat creatiefs bouwen. Want ik heb creativiteit gemist.

The LEGO Movie krijgt van Willem’s Filmhoek een 9,6 / 10. Het komt zelden voor dat een animatiefilm mij zo raakt op een emotioneel, technisch en nostalgisch vlak. Dit is voor mij één van de beste films van de afgelopen jaren en ik ga deze film nog vele jaren kijken. De LEGO film helpt je herinneren aan wat het is om creatief te zijn en te genieten van je jeugd.

DFTBA!

Willem Hilhorst

I, Frankenstein : Sommige monsters zouden dood moeten blijven…

Het is (spijtig genoeg) nog steeds januari. En hoewel het einde in zicht is zijn er toch nog een aantal verschrikkelijke films die deze maand zijn uitgekomen. Ik heb eerder gezegd dat ik er niet van hou om vrijwillig naar slechte films te gaan. Uiteraard zijn er uitzonderingen maar over het algemeen probeer ik verschrikkelijke films te vermijden. Met dat voornemen besloot ik gisteren naar de zogenaamde “Sneak Preview” van mijn lokale Wolff bioscoop te gaan. Ik had gehoopt dat ik met een beetje geluk vandaag dan al mijn recensie voor “American Hustle” had kunnen schrijven. Helaas besloot de sneak preview niet American Hustle te draaien, maar “That Awkward Moment”. Ik zat in de zaal en bedacht dat ik mijzelf dit niet aan wilde doen. Dus ik deed iets wat ik nog nooit heb gedaan, ik verliet de bioscoop na 3 minuten. Één halfuur wachten later en ik besloot om naar “I, Frankenstein” te gaan in de hoop dat de film beter zou zijn dan That Awkward Moment. En tot mijn grote genoegen was dit ook zo. Maar dat zegt niet heel veel, want I, Frankenstein is misschien wel één van de slechtste cliché actiefilms van de afgelopen jaren.

Iedereen kent hopelijk het monster van dokter Frankenstein. Je weet wel, dat klassieke Universal studios monster met de bouten in zijn nek en dat dikke voorhoofd. Zie je het voor je? Mooi zo, dan mag je nu aan een gespierde Aaron Eckhart denken die met een metalen staf demonen doodmept terug naar de hel, want dit is de route die I, Frankenstein neemt. Het is een bijna onbeschrijfelijk verhaal, maar ik ga mijn best doen om het zo duidelijk mogelijk te vertellen. Blijkbaar woed er al eeuwen een oorlog tussen demonen en de orde van de gargouilles zonder dat wij mensen er van weten. Tussen beide groepen staat het monster van Frankenstein, die ook wel Adam wordt genoemd. De demonen willen het dagboek van dokter Frankenstein zodat ze het proces wat Adam tot leven heeft gewerkt kunnen herhalen zodat alle geesten uit de hel deze lichamen kunnen gebruiken om terug te keren naar de aarde. Adam staat aan de kant van de orde van de Gargouilles maar is meer een anti-held die doet wat hij wil. Wat er meestal op neerkomt dat hij demonen vernietigt en ze terugstuurt naar de hel. Als je het niet meer kan volgen is het begrijpelijk, want deze film slaat helemaal nergens op.

De karakters zijn zo vergetelijk als wat, met uitzondering van Bill Nighy als de demonenprins Naberius en Aaron Eckhart als Adam. Bill Nighy was duidelijk alleen op de set om een loonstrookje te krijgen en heeft vooral lol in het spelen van een typische cliché schurk. Aaron Eckhart is een badass demonenkiller en tegelijkertijd het monster van Frankenstein. De twee hebben geen enkele relatie. Waarom moest dit in hemelsnaam een Frankenstein film zijn? Naast de duidelijke reden dat de naam Frankenstein veel geld oplevert is er geen enkele reden waarom deze film niet Priest 2 of Legion 2 had kunnen zijn. Het verhaal is pittig gestoord en gaat helemaal nergens over. Met dialogen waarvan je dubbel ligt en karakters waar je geen zak om geeft. 

Deze film is de definitie van vergeetbaar en heeft geen enkele meerwaarde dan de special effects en de designs. De gevechten zijn over de top en vol met actie, maar omdat je niet geeft om zowel de demonen als de orde van de Gargouilles staat er helemaal niets op het spel. De designs van de gargouilles zijn wel ontzettend tof, zeker als ze transformeren van mens naar stenen vliegend standbeeld. De demonen voelen meer aan als rejects uit een aflevering van Doctor Who en hebben een vrij saai en standaard ontwerp.

Het enige wat ik deze film nog kan meegeven is het feit dat het een dolkomisch avontuur is. Het valt geen enkele seconde serieus te nemen. En laten we eerlijk zijn. Het monster van Frankenstein die demonen afmaakt. Wat had iemand ooit verwacht toen ze deze film gepitcht kregen. Het is een perfecte film die je wilt kijken met vrienden om te zien hoe slecht deze is. Nog beter lijkt me deze film als je high of dronken bent. Want dan kan je zonder schaamte lachen om de verschrikking die deze film is. Er zit vermaak verborgen in deze film, je moet er alleen heel erg voor open staan. Ik hoop dat er weer een serieuze reboot komt van het monster van Frankenstein. Want films die simpel bestaan om winst te maken op de naam alleen zouden eigenlijk verboden moeten worden. Ik verban deze film naar het graf van dokter Frankenstein en hoop dat hij nooit meer het daglicht ziet.

I, Frankenstein krijgt een 3,8 / 10. De film is slecht, maar wat had je anders verwacht van een film die I,Frankenstein heet en gaat over het monster van Frankenstein die demonen vermoord. De film is ontzettend slecht, maar kan vermakelijk zijn als je echt van de wereld bent. Als je dat niet bent zou ik deze film aan niemand aanraden en hoop dat deze snel wordt vergeten.

DFTBA!

Willem Hilhorst

Ender’s Game, Een ruimteavontuur zonder diepgang.

Op het moment van schrijven is het januari. Beter bekend als de maand waar films in worden gedumpt die niet goed genoeg zouden zijn voor de kerst of de zomer. januari en februari zijn de maanden waar we meestal geen hoge eisen mogen stellen aan de film kwaliteit. Ender’s Game onderging dit lot niet per se in Amerika waar de film al in november in première ging maar in Nederland kwam deze film pas vorige week uit. Gebaseerd op een science-fiction roman die in gaat op het gebruik van kinderen en politiek in een verre toekomst. Hoewel de opbouw, setting en effecten er allemaal prima uit zien heeft Ender’s Game niets nieuws te bieden en voelt als een vergetelijke film aan die niets toevoegt aan zowel het science-fiction genre als het Young Adult adaptatie genre.

Laat ik beginnen met de positieve kanten van Ender’s Game. De film ziet er prima uit en is goed geschoten. Met creatieve locaties en settings wordt er toch regelmatig de illusie gewekt dat het verhaal zich in de ruimte afspeelt. Het is bij lange na niet zo baanbrekend als Gravity, maar het voldoet aan de simpele taak. Het verhaal en de effecten zitten ook prima in elkaar. Het verhaal doet denken aan hybride tussen District 9, Harry Potter en Avatar. Het is een interessant verhaal en laat ons duidelijk een toekomstbeeld zien dat niet alleen onze angst voor het onbekende vertelt, maar ook hoe mensen in elkaar steken. Ender is een jongen die vanaf zijn geboorte getraind is (met behulp van videogames) om een oorlog te leiden tegen aliens. Hij is sociaal introvert en heeft weinig contact met zijn familie, behalve met zijn zus. Na een aantal gebeurtenissen wordt hij toegelaten tot een ruimteschool waar hij zijn training voor de oorlog begint als commandant.  De special effects zijn prima maar hebben niet een unieke feel of waarde. Het gaat zelfs zo ver dat op een bepaald moment je het gevoel hebt alsof je kijkt naar een PS3 game. Het ziet er niet slecht uit, maar voegt niet heel veel toe aan de film.

Er zijn twee grote problemen met Ender’s Game. Ten eerste zijn het de karakters en het acteerwerk van de acteurs. Met acteurs als Asa Butterfield, Sir Ben Kingsley en Harrison Ford verwacht je op z’n minst een stevig staaltje acteerwerk met hier en daar een heftige monoloog. Helaas valt dit behoorlijk tegen en is geen van de performances memorabel. Het voelt alsof Kingsley en Ford er alleen waren om een loonstrookje te ontvangen. Ze voegden niet heel veel toe aan de film ondanks hun belang voor het verhaal. Asa Butterfield keert weer terug naar het scherm na zijn geweldige performance als Hugo uit 2011. Maar waar hij in Hugo echt een karakter had ontbrak het hier volledig. Misschien omdat je bij een boek duidelijk de gedachten kan volgen van de hoofdpersoon dat Ender interessanter is om te volgen. Maar hier voelt hij een beetje leeg aan terwijl hij futuristische videospelletjes speelt  en ruzie heeft met zijn commandant. Zelfs in één van de gevechten voel je niet heel veel voor hem of hij nu wint of verliest. Hij is niet goed relateerbaar en had misschien beter uitgewerkt kunnen worden. Asa Butterfield had duidelijk te weinig om mee te werken. De supporting cast is net zo vergetelijk als de hoofdrolspelers en worden ook veel gespeeld dor onbekende acteurs. Het is jammer, want ik had graag de rivaal van Ender willen zien als een soort Draco Malfidus uit Harry Potter. Helaas krijgen we een voorspelbare, ouderwetse pestkop die net zo makkelijk wordt verworpen als dat hij wordt neergezet.

 Het grootste probleem van Ender’s Game is toch wel het einde. Ik ga het niet spoilen maar wat was er mis met dat einde van de film? Het sloeg drie keer nergens op en zorgde er zelfs voor dat ik terugkeek op de voorafgaande twee uur en opeens alle problemen in de film zag. Ik weet niet of dit einde hetzelfde is als in de boeken maar als dat het geval is zou ik als kijker graag een uitleg willen hoe het einde in elkaar steekt en wat het betekent. Het is niet een einde als inception waarbij het open einde je juist aan het denken zet maar meer een einde als uit de film “They Live”.  Persoonlijk had ik liever een einde gezien waar wij als kijker opeens de impact zien van de acties van de hoofdpersonen. Dat we emoties te zien zouden krijgen als verbazing, ongeloof en woede. Maar hier kwam dat einde helemaal niet tot zijn recht en voelde het als een saaie en zinloze cliffhanger die de hele film omlaag bracht. Ik had weinig problemen met deze film tot ik het einde zag en dat was erg jammer om te zien.

Is Ender’s Game de grote volgende film adaptatie die iedereen moet zien? Absoluut niet. Zijn Ender Wiggin en zijn crew interessante en leuke karakters om te volgen? Nee, je gaat niet met ze meeleven of om ze geven. Voor wie is deze film? Ender’s Game is een film waarbij je heel simpel je brein uitzet en geniet van de mooie plaatjes. De film mist diepgang, karakterontwikkeling en een goed einde. Het is duidelijk te zien waarom Ender’s Game verplaatst was naar januari. Het valt precies in het rijtje van films die niet de moeite waard zijn en je vergeet nadat je ze hebt gezien. Laten we hopen dat dit niet een trend is die zich doorzet voor de rest van het jaar.

Ender’s Game krijgt een 5,8 / 10. Geen interessante karakters, een verschrikkelijk einde en middelmatig acteerwerk van een topcast maakt Ender’s Game niet de nieuwe franchise die je in de gaten wilt gaan houden. Maar voor simpel vermaak en vertier kan de film prima in de achtergrond draaien op een feestje.

DFTBA!

Willem Hilhorst