The Lone Ranger, vermijd deze sneltrein vol chaos.

Johnny Depp. Wat moet ik nog zeggen? Misschien wel de meest herkenbare acteur van dit moment. Met alle rollen die hij heeft gespeeld door de jaren heen is hij met een duidelijke reden één van de best betaalde acteurs van het moment. Helaas is er één nadeel die ik graag de “Johnny-Depp-Vloek” noem. Hij word constant in films gezet waarin hij de vreemde, aparte idioot moet spelen die door dom geluk in de antiheld veranderd. Het is erg zonde want Johnny Depp kan hele serieuze rollen spelen (Fear and loathing in Las Vegas en Ed Wood bijvoorbeeld). Maar de laatste paar jaren heeft Depp eigenlijk alleen maar Jack Sparrow gespeeld die constant in zijn oma’s kleding kast een nieuw pakje heeft gevonden. In de nieuwste film van regisseur Gore Verbinski (Pirates of the Carribean, Rango)  heeft Johnny Depp de strijdbijl opgegraven en speelt hij de rol van Tonto. Een oude Comanchi indiaan die samen vroeger streed met “The Lone Ranger” (Armie Hammer) voor gerechtigheid. Breekt deze film los van traditionele westerns? Zet het een nieuwe standaard voor de Johnny-Depp-Vloek? Moest Helena Bonham Carter per sé in deze film meespelen? Het antwoord op al deze vragen is simpel te beantwoorden. Nee.

Het “plot” van The Lone Ranger is onmogelijk te volgen. Ja, er is een algemene verhaallijn maar er worden zo ontzettend veel verhaallijnen, karakters en zinloze opmerkingen gemaakt dat er gewoon niet makkelijk één geheel van te maken valt. Maar om het kort proberen samen te vatten. Het is 1869 en advocaat John Reid keert terug vanuit de stad om naar zijn broer Dan te gaan in Texas. Onderweg word hij gevangengenomen door de gezochte bandiet Butch Cavendish. Gelukkig worden hij en Tonto bevrijd door Dan. Niet veel later trekken Dan, John en 6 andere rangers eropuit om Butch gevangen te nemen om vervolgens in een val te lopen en waarbij ze allemaal worden neergeschoten. Maar John weet de valstrik te overleven en besluit samen met Tonto voor gerechtigheid te gaan rijden en Butch proberen uit te leveren. Wat volgt zijn 120 minuten vol met onbegrijpelijke verhaallijnen, karakters zonder diepgang, een film die niet ophoud en Johnny Depp die niet weet op te houden met rare trekjes, slechte one-liners en rare gezichten.

Dus waar te beginnen met de problemen in deze film. Laat ik proberen zoveel mogelijk spoilers te vermijden want voor de mensen die na deze recensie er toch nog heen willen ik deze verschrikking niet verpesten. Ik zal mij beperken tot het intro van de film. Hierbij word al snel het karakter van Tonto geïntroduceerd. En ik geef de film één ding mee. Het ontwerp van Tonto is prachtig gedaan. Hij ziet er welliswaar nog steeds uit als Sparrow in een nieuw kloffie, maar vooral de vogel op zijn hoofd en de gezichtsverf maken Tonto één van de twee memorabele karakters in de film. Tonto is ook duidelijk de held van de film, ondanks dat de film “The Lone Ranger” heet. Het had beter “The Story of Tonto” kunnen heten. Want dit is Tonto’s verhaal. Dat zijn achtergrond en motivatie naar de achtergrond worden gedrukt zodat wij een karakterontwikkeling van John Reid zien is daarom ook des te pijnlijker. John Reid is namelijk echt een onrealistisch personage. In één simpele scené veranderd hij van een simpele advocaat naar een ranger die truuks uithaalt met een lasso en zonder moeite paardrijd is ongeloofwaardig.

De intro laat al snel blijken dat Tonto het verhaal verteld aan een jochie in een circus. Wat zorgde voor een best wel interessant concept. Naast het feit dat dit beeld zeven keer terug moest komen om de actie en film te onderbreken. Meestal om een plotpunt aan te duiden en hoe onlogisch het wel niet is. Het jochie vraagt bijvoorbeeld hoe Tonto uit de gevangenis ontsnapt. Een interessant punt, want het was een bewaakte gevangenis in een dorpje. Het punt word gemaakt maar nooit beantwoord. WAT WAS DAN HET NUT VAN DIE HELE SCENE? Op dat moment herinnerd de film mij, de kijker, eraan dat Tonto het verhaal helemaal overleeft omdat hij degene is die het verhaal verteld!  Ondertussen worden er constant nieuwe karakters geïntroduceerd die weinig tot niets bijdragen aan het geheel van de film. En hier lopen wij tegen het tweede karakter aan wat tof was qua ontwerp maar niet qua uitvoering. De eigenaresse van het hoerenhuis gespeeld door helena Bonham Carter. Ze heeft één geweldige herkenbaarheid wat haar karakter geweldig maakt. Maar verder voegt ze niets toe aan de film. Ze hadden werkelijk iedere andere actrice hiervoor kunnen gebruiken maar het moest natuurlijk Helena Bonham Carter zijn.

Wat deze film echt voor mij volledig verpeste was het einde en specifiek de laatste 30 minuten. Alle verhaallijnen lopen dood, alle plot twists slaan nergens meer op, het verhaal moet weer uit het verhaal stappen om duidelijk te maken wat het plan was. En die verschrikkelijke muziek. De hele film ging van onbegrijpelijke avonturen film naar komedie sneller dan het regisseertalent van Gore Verbinski. De laatste act is één grote puinzooi. Het was alsof ze opeens van een western met best wel wat harde momenten naar een slapstick comedy gingen. Niet langer iemand die het hart van iemand opeet (Yes, that happens. Vraag er maar niet naar, de film weigert een uitleg te geven), maar waarbij alle schurken op gepaste Disney manieren de pijp uitgaan. En die verschrikkelijke muziek stopt nooit het einde is raar en slaat helemaal nergens op als je het later nagaat in je hoofd.

Kortom, The Lone Ranger is geen goede film. Ik denk dat deze film definitief een dieptepunt is voor de regie van Gore Verbinski. Als je kijkt naar wat hij deed met Rango en hoe dat een originele aanpak was op een klassiek western verhaal weet je dat dit mogelijk is bij Verbinski films. Maar helaas weet The Lone Ranger dit niet eens voor elkaar te krijgen. Het is één grote puinzooi die veels te lang duurt, veels te veel probeert en bijna overal faalt en alleen goed is voor simpel vermaak. Wil je naar een goede avonturen film ga dan naar The Wolverine. Wil je een goede Johnny Depp film? Zet dan in hemelsnaam Pirates of The Carribean aan, of nog beter Ed Wood. Maar ga niet naar deze film. Het is ongecontroleerde chaos waarbij motivaties onbreken, het verhaal nergens op slaat en het einde eigenlijk één grote grap is. Een beter voorbeeld van een typische Zomer Blockbuster vind je zelden.

The Lone Ranger krijgt 2 van de 5 sterren. Johnny Depp’s acteerwerk red deze film van een complete ondergang dankzij een slecht script en saaie karakters. Ga alleen naar deze film als er echt niets beters draait. En geloof mij, er draait echt wel wat beters!

DFTBA!

Willem Hilhorst