The World’s End, humor van het hoogste niveau tot het bittere einde

In de afgelopen jaren is een hoop veranderd binnen het comedy genre met satires en parodieën. Veel mensen beweren zelfs dat klassiekeparodieën als Airplane! of Hot Shots nooit meer zullen verschijnen omdat de filmindustrie overstroomt is met verschrikkingen als Scary Movie. Gelukkig is er tenminste één regisseur die snapt waar de kern van comedy ligt en Edgar Wright weet dit als geen ander te vertonen in zijn films. Van zijn ongelofelijke aanpak op het zombie genre met “Shaun of the Dead” tot zijn parodie op de psychologische thriller met “Hot Fuzz”. Edgar Wright heeft in samenwerking met de toptalenten Simon Pegg en Nick Frost een paar van de beste comedies ooit neergezet in de afgelopen jaren. The World’s End vormt het derde deel in deze onofficiële “Cornetto-trilogie” en neemt het Apocalyptische genre op de schop. En hierbij is het niet alleen één van de beste comedies van dit jaar maar ook één van de beste films van Edgar Wright.

In The World’s End volgen we Garry King (Simon Pegg) die probeert om zijn oude vriendengroep terug te halen naar zijn geboorteplaats New Haven om een oude uitdaging te voltooien uit hun jeugd. De zogenaamde “The Golden Mile” is een pubtour bestaande uit 12 verschillende pubs in New Haven met ieder een nog vreemdere naam dan de vorige. The Famous Cock, The Hole in the Wall en The World’s End zijn enkele van deze pubs. Onderweg blijkt dat er iets aan de hand is en niet alleen tussen de vriendengroep en Garry maar ook met het dorpje New Haven. Ik zal verder niets verraden maar ik geef het advies om de trailers voor deze film te vermijden. Want niets is wat het blijkt in New Haven.

Wat zo sterk werkt bij de films van Edgar Wright zijn de karakters en hoe ze op elkaar reageren. In dit verhaal is een bekend element veranderd van wat we gewend zijn van zijn vorige films. Waar Shaun of the Dead en Hot Fuzz altijd Simon Pegg’s karakter neerzette als een soort van protagonist en Nick Frost altijd een beetje de dome sidekick was, is het hier juist het tegenovergestelde. Garry King is duidelijk iemand die zijn verleden niet achter zich kan laten en graag de herinneringen van vroeger wil herleven, daarnaast is hij niet bepaalde de snuggerste. Dit staat strak tegenover zijn oude vriend Andrew (Nick Frost) die nu volwassen en zakelijk is en klaar is met de ongein uit zijn jeugd. Hetzelfde geld voor de andere vrienden Peter (Eddie Marsan), Oliver (Martin Freeman) en Steven (Paddy Considine) die allemaal klaar zijn met het verleden en verder willen leven. Hoe de karakters op elkaar reageren is intrigerend en de kern van de film. Hoewel ze allemaal over de top zijn en bijna niets meer gemeen hebben, volgen ze nog steeds Garry. Ze willen wel in discussie gaan met hem, maar zoals Andrew het zegt: “Garry is never wrong”. De karakters blijven standvast en we kunnen met ze meeleven. Aan de ene kant willen we ze zien slagen in hun tour, maar aan de andere kant begrijpen hoe weinig  verschil het maakt. Totdat het hele verhaal wordt omgedraaid en er een plot twist plaatsvindt die het hele verhaal op zijn kop gooit. De combinatie  van dit verhaal en de karakters zorgt dat er een vorm van humor ontstaat die ongeëvenaard is. Van slapstick humor tot woordgrappen en van discussies tussen de karakters tot het absurde verhaal. Deze film heeft alles van wat je van in goede comedy zou willen zien.

Daarnaast is er het tempo van de film. Edgar Wright heeft een herkenbare, snelle filmstijl die hij gebruikt in al zijn films. Korte handelingen volgen elkaar snel op in shots waardoor je het gevoel hebt dat één biertje tappen gebeurt in een halve seconde. Dit houd de film lekker snel en is goed te volgen waardoor je niet het gevoel krijgt dat je te lang naar hetzelfde kijkt. Dit geldt ook voor allerlei leuke details. Let maar eens op op alle kleine verwijzingen en referenties in de pubs. Ik heb er een aantal gevonden maar ik durf te wedden dat ik nauwelijks één kwart heb ontdekt van wat deze film te bieden heeft. En dan is er de actie. Waar Shaun of the Dead het vooral moest hebben van jumpscares en Hot Fuzz een volledig arsenaal erbij moest halen voor de laatste acte draait het in The World’s End  allemaal om snelle vuisten en pub fights. En het is helemaal te gek. De actie volgt elkaar snel op en er is zoveel creativiteit in deze actiescènes dat er altijd wel iets is om naar te kijken. Er vliegen dingen in het rond, mensen duiken, springen, rennen, vallen, staan op en gaan weer door met de actie zonder dat je het gevoel hebt dat de film blijft haperen. De klappen voelen hard en relistisch aan en het gebruik van props is fenomenaal en complimenteert de humor die de film vanaf de eerste scène heeft neergezet.

Helaas is deze film niet perfect. Soms is het verhaal erg ver gezocht. Ik moest zelf echt even gaan zitten voor het einde, wat een compleet andere toon had dan de rest van de film. Hierbij valt het snelle tempo een beetje weg en wordt het vervangen voor een iets te lange monoloog. Het is een goede monoloog maar het voelt niet helemaal juist. Waardoor het einde een beetje gehaast overkwam. Daarnaast zijn sommige karakters niet helemaal goed uitgewerkt. De zus van Oliver had duidelijk wat meer diepgang mogen hebben en het is jammer dat we haar niet meer te zien kregen. Hetzelfde gold voor een aantal van de vrienden van Garry en Garry zelf. Er miste toch iets wat we wel zagen in Shaun of the Dead en Hot Fuzz. Een iets duidelijkere achtergrond waarbij de tijd wordt genomen om tot een punchline te komen. Hierbij voelt het alsof de grap wordt opgeblazen als een ballon en uiteindelijk niet knalt maar langzaam leegloopt. Het ligt niet per se aan het einde maar meer aan het feit dat de film meer tijd had mogen nemen voor de opbouw.

Ondanks deze negatieven heb ik ontzettend genoten van The World’s End. Het acteerwerk is strak en is altijd vermakelijk om naar te kijken. De actie is vloeiend en het tempo van de film ligt lekker hoog waardoor je nooit een moment verveeld raakt. En de Britse humor is echt van deze wereld. Ik heb  meerdere keren dubbel gelegen om sommige grappen. Het mag misschien niet opleven naar de genialiteit van Wright’s eerdere werken. Maar deze comedy mag zonder twijfel gerekend worden tot de beste van dit jaar en behoort zeker tot één van de beste in het repertoire van Edgar Wright.

Een toost op de meester van moderne comedy!

The World’s End krijgt een 9,2 van de 10. Met geweldige humor en een hoog tempo behoort deze film tot één van de must-sees van 2013. Let op dat de film maar in een beperkt aantal zalen draait! Dus zorg dat je tot één van de gelukkigen behoort die deze film heeft gezien!

DFTBA!

Willem Hilhorst