The Lord of the Rings, wie kent ze niet? Van de
ongelofelijke films tot de geweldige boeken, Lord of the Rings heeft een plaats
in onze moderne cultuur die zijn weerga niet kent. Bijna iedereen heeft de
originele drie films gezien en toen er werd aangekondigd dat het boek “The Hobbit” zou worden verfilmd door
Peter Jackson werd iedereen gek. Na lang wachten was daar dan eindelijk het
eerste deel van deze nieuwe trilogie. En het resultaat gaf een hoop gemengde reacties.
"De pacing was slecht". "De actie was tof". "De humor paste niet". "De film was niet serieus
genoeg". Veel mensen wisten niet wat ze er van
moesten denken. Persoonlijk heb ik ontzettend genoten van de originele
Hobbit film. De pacing was misschien een beetje langzaam en viel uit de toon,
maar de humor en de karakters vond ik te gek. Nu het tweede deel van deze
trilogie hier eindelijk is, kan ik opgelucht adem halen en maak ik mij geen
zorgen meer. The Desolation of Smaug is een verbetering op ieder probleem uit
The Hobbit en is zonder twijfel dé avonturen film van het jaar.
The Desolation of Smaug (TDS) gaat direct verder waar The
Hobbit ophield. Bilbo, Gandalf en de Dwergen vervolgen hun tocht naar “The
lonely mountain”. We krijgen direct actie en spanning door de introductie van
nieuwe en oude karakters zoals Beorn en Legolas. Deze actie blijft de rest van
de film escaleren tot een hoogtepunt dat misschien wel net zo historisch zou
kunnen gaan worden als de scène met Gollum in The Two Towers. TDS heeft ook wel
misschien de beste actie scène van dit jaar. De choreografie en de komische
timing is zo perfect dat ik hardop heb gelachen als dat ik genoot van de actie.
Deze film weet de actie veel beter op te bouwen dan The Hobbit. Je krijgt de
actie duidelijk mee en er is veel meer van te zien. Iedere actie scène heeft wel
een tof moment. Of het nu een onthoofding , een slapstick moment of een
one-liner is, er gebeurt altijd wel wat in de film. Daarnaast is er de
ongelofelijke production design van de film. Middle-Earth ziet er weer
ongelofelijk uit en hoewel het nog steeds lijkt op een reclame voor
Nieuw-Zeeland is dit dé fantasiewereld waar je in zou willen leven. Het fijne
aan deze Hobbit films is dat we veel meer variatie te zien krijgen in de wereld
van Middle-Earth. Van de elfenbossen tot de drijvende stad “Lake-Town” en van
vervallen kastelen tot de reusachtige hallen van Erabor. De film voelt groots
aan op ieder aspect. Misschien komt het doordat onze hoofdpersonen niet veel
groter zijn dan je middel, maar dat neemt niet weg dat sommige van deze
ontwerpen en sets ongelofelijk zijn.
De grootsheid van de film wordt benadrukt door het
acteerwerk van onze hoofdrolspelers. Martin Freeman als Bilbo Baggins blijft de
definitieve Bilbo Baggins voor mij. Zijn acteerwerk is geloofwaardig,
meespelend en zeer overtuigend. Je voelt dat hij langzamerhand steeds meer
veranderd in een inbreker die samen werkt met de dwergen. Maar Martin Freeman
valt letterlijk en figuurlijk in het niets in vergelijking met de rol van de
draak Smaug, ingesproken en geacteerd door Sherlock zelve, Benedict
Cumberbatch. Smaug is een reusachtige draak en is niet alleen maar een
levensgevaarlijk obstakel voor de dwergen. Zijn dialogen met Bilbo zijn
ongelofelijk goed in opbouw en spanning. Het voelt alsof het een kat en muis
spel is waarbij op elk moment de sfeer kan omslaan. Cumberbatch zijn stem heeft
een natuurlijke dreiging waardoor je constant op de rand van je stoel zit. De
andere acteurs laten zich ook van hun beste kant zien. De dwergen hebben een
iets duidelijkere persoonlijkheid waardoor ze beter te onderscheiden zijn. Maar
sommige karakters missen diepgang en een achtergrond waardoor ze niet veel
toevoegen aan het verhaal. In een paar gevallen gaat het om karakters die we
terugzien uit The Lord of the Rings films die eigenlijk niets te zoeken hebben
in deze film. En andere karakters worden opgebouwd maar laten uiteindelijk niet
zien wat ze zouden moeten toevoegen. Misschien komt de conclusie van deze
karakters in de volgende film. Maar voor nu voelen de karakters van onder
andere Luke Evans en Stephen Fry niet helemaal uitgewerkt. Hopelijk zien we
hier verbetering in in het volgende deel van deze trilogie.
Ondanks dat TDS op bijna alle punten een verbetering is,
zijn er een aantal dingen in de film die niet goed zijn uitgewerkt. Een paar
van de special effects vallen erg tegen. Zeker na wat we gewend zijn van dit
team en hun effecten. Gollum ziet er nu zelfs na 11 jaar nog fantastisch uit in
The Two Towers en hoewel je zou denken dat het alleen maar beter er uit zou
zien met de nieuwe vallen de special effects in TDS erg tegen. Misschien ligt
het aan het feit dat de production design van de film zich op zo’n hoog niveau
bevind dat deze “slechte” special effects erg opvallen. Hierbij geld ook dat
een aantal momenten in deze film erg “3D gefilmd” zijn. Deze scènes werken
fantastisch in 3D maar ik ben bang dat als ik deze scènes niet in 3D kijk ze
niets meer toevoegen aan de film. Ook had ik het gevoel dat in een paar van de
actiescènes de camera van kwaliteit veranderde. Het had niet heel veel invloed
op de rest van de film, maar het viel toch op dat er andere filmtechnieken dan
voorheen zijn gebruikt. Deze technieken kwamen niet zo goed uit de verf en
misschien hadden ze de film soms iets strakker moeten afwerken. Mijn laatste
kritiekpunt gaat over de soundtrack die erg tegenvalt. Bij The Hobbit soundtrack
voelde je de epische momenten naast de actie in de muziek. Ik miste dat in deze
film. Vooral in een paar van de grote en laatste actiescènes had ik graag wat
meer aandacht gewild voor de kracht van muziek. Er zijn tot mijn spijt geen
gezongen liederen meer in deze film in tegenstelling tot The Hobbit wat jammer
is. Want laten we eerlijk zijn, de “Misty Mountain Song” uit The Hobbit is nog
steeds ongelofelijk episch. En dat we deze niet eens te horen kregen in de film
was een grote teleurstelling. Dat de film eindigt met een pop lied van Ed
Sheeran deed al helemaal afbreuk aan de sfeer en wereld die er in de afgelopen
2,5 uur was neergezet.
Al met al is The Hobbit: The Desolation of Smaug een stap
vooruit op The Hobbit: An Unexpected Journey op ieder punt. De actie en
spanning begint direct en de pacing is aanzienlijk verbeterd. We krijgen nieuwe
en toffe karakters te zien zoals Smaug en Beorn. De production design neemt ons
mee terug naar Middle-Earth en geeft ons een paar van de beste scènes die we
hier ooit hebben beleefd . En zelfs mijn kritiekpunten vallen in het niets bij
de ongelofelijke eerste en laatste acte van deze film. Ik blijf dol op de
luchtigere toon die deze trilogie probeert voort te zetten en ik kijk heel erg
uit naar There and Back Again volgend jaar in de bioscopen.
The Hobbit: The
Desolation of Smaug krijgt een 8,7 van de 10. Deze terugkeer naar Middle-Earth
zet voort en verbetert wat The Hobbit vorig jaar probeerde te doen. Ik zal deze
film zeker nog een aantal keren gaan bekijken en raad hem van harte aan aan
iedereen die een vermakelijke en epische actie avonturen film wil zien in de
kerstvakantie! Nu begint het wachten op de grote afsluiter van deze trilogie.
DFTBA!
Willem Hilhorst
Geen opmerkingen:
Een reactie posten